I

หากผู้คนวางความอยากได้อยากมีอันฟุ้งเฟ้อของตนและหันกลับมาหาพระเจ้าได้อย่างแท้จริง เช่นนั้นแล้ว พวกเขาก็ยังคงมีโอกาสที่จะได้รับความรอด หากมนุษย์มีหัวใจที่โหยหาพระเจ้าอย่างแท้จริง เช่นนั้นแล้ว เขาย่อมจะไม่ถูกพระเจ้าทอดทิ้ง มนุษย์ไม่อาจได้มาซึ่งพระเจ้า ไม่ใช่เพราะพระเจ้าทรงมีความรู้สึกทางเนื้อหนัง หรือเพราะพระเจ้าไม่เต็มพระทัยที่จะให้มนุษย์รับพระองค์ไว้ แต่เพราะมนุษย์ไม่ต้องการที่จะรับพระเจ้าไว้ และเพราะมนุษย์ไม่มีหัวใจที่แสวงหาพระเจ้าด้วยความเร่งด่วน คนที่แสวงหาพระเจ้าอย่างแท้จริง จะถูกพระเจ้าสาปแช่งได้อย่างไร? คนที่มีสำนึกอันดีและไวต่อมโนธรรม จะถูกพระเจ้าสาปแช่งได้อย่างไร? คนที่นมัสการและรับใช้พระเจ้าอย่างแท้จริงจะถูกเผาผลาญด้วยไฟแห่งพระพิโรธของพระองค์ได้อย่างไร? คนที่เต็มใจนบนอบพระเจ้าจะถูกเสือกไสไล่ส่งออกจากพระนิเวศของพระเจ้าได้อย่างไร? คนที่รู้สึกว่าตนไม่เคยสามารถรักพระเจ้าได้มากพอจะใช้ชีวิตอยู่ในการลงโทษของพระเจ้าได้อย่างไร? คนที่เต็มใจละทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อพระเจ้าจะถูกทิ้งไว้โดยไม่เหลืออะไรเลยได้อย่างไร?

II

มนุษย์ไม่เต็มใจที่จะไล่ตามเสาะหาพระเจ้า หรืออุทิศความพยายามชั่วชีวิตเพื่อพระเจ้า แทนที่จะเป็นเช่นนั้น เขากลับกล่าวว่าพระเจ้าทรงทำเกินไปแล้ว พระเจ้ามีสิ่งที่ขัดแย้งกับมโนคติอันหลงผิดของมนุษย์มากไปแล้ว ด้วยความเป็นมนุษย์เช่นนี้ ต่อให้พวกเจ้าทุ่มเทความพยายามอย่างเต็มที่ ก็จะไม่สามารถได้รับความเห็นชอบจากพระเจ้าอยู่ดี ยิ่งไม่ต้องพูดถึงข้อเท็จจริงที่ว่าพวกเจ้าไม่แสวงหาพระเจ้า เราไม่ทำงานในตัวพวกเจ้าเพื่อผลประโยชน์ส่วนตน ซึ่งต่างจากพวกเจ้า แต่เพราะความจำเป็นของงานนั้น หากพวกเจ้ายังเป็นกบฏเช่นนี้ต่อไป เราจะยุติงานของเราเสีย และจะไม่มีวันทำงานในตัวพวกเจ้าอีก ในทางตรงกันข้าม เราจะถ่ายโอนงานของเราไปยังกลุ่มที่เราพอใจ อันเป็นการผละจากพวกเจ้าไปตลอดกาล เพราะเราไม่เต็มใจที่จะเห็นพวกที่เป็นศัตรูกับเรา ดังนั้น พวกเจ้าปรารถนาที่จะเข้ากันได้กับเรา หรือเป็นศัตรูกับเรา?

จาก พระวจนะฯ เล่ม 1 การทรงปรากฏและพระราชกิจของพระเจ้า, การไม่เปลี่ยนแปลงในอุปนิสัยคือการเป็นศัตรูกับพระเจ้า