48. ปฏิบัติความจริงเพื่อใช้ชีวิตตามสภาพเสมือนมนุษย์

โดย Miao Xiao, ประเทศจีน

ฉันเคยคิดว่า ด้วยการทำหน้าที่ของฉัน เข้ากันได้กับพี่น้องชายหญิง และไม่กระทำบาปที่เด่นชัด ฉันได้กำลังใช้ชีวิตตามสภาพเสมือนมนุษย์อยู่ แต่ฉันก็ถูกพระวจนะของพระเจ้าพิพากษาและตีแผ่ครั้งแล้วครั้งเล่า และในที่สุดฉันก็ได้เห็น ว่าการมีสภาพเสมือนมนุษย์นั้นไม่ใช่แค่เรื่องพฤติกรรมภายนอก กุญแจก็คือการปฏิบัติพระวจนะของพระเจ้า ปล่อยวางผลประโยชน์ของตัวเราเอง และยึดมั่นในหลักปฏิบัติเมื่อมีบางสิ่งเกิดขึ้น ค้ำจุนพระราชกิจของพระเจ้า และใส่ใจน้ำพระทัยของพระองค์

ในเดือนกรกฎาคมปี 2018 พี่สาวคนหนึ่งในคริสตจักรของเราถูกจับกุมในขณะที่กำลังเผยแผ่ข่าวประเสริฐ เธอเคยมาที่บ้านของฉัน ดังนั้นหากตำรวจเคยสะกดรอยตามเธอก็จะรู้ว่าฉันอยู่ที่ไหน เรารีบย้ายไปอยู่ที่อื่นทันที หลังย้ายเสร็จไม่นาน ผู้ดูแลคนหนึ่งมาพูดกับฉันว่า “พี่น้องชายหญิงสามคนถูกติดตามและจับกุม ทุกคนตามสถานที่ที่พวกเขาไปร่วมชุมนุมได้ย้ายไปแล้ว คุณควรจะระวังตัวนะ” ฉันประเมินว่า ในเมื่อตำรวจได้จับกุมพี่น้องชายหญิงบางคนไปแล้ว พวกเขาต้องสะกดรอยตามพี่น้องชายหญิงเหล่านี้มาพักใหญ่แล้วแน่ พรรคคอมมิวนิสต์เกลียดชังพระเจ้าและความจริง พวกนั้นรอคอยเวลาเพื่อค้นหาเบาะแสและจับปลาตัวใหญ่ เพื่อทำลายคริสตจักรของพระเจ้าให้สิ้นซากและจับกุมบรรดาผู้เชื่อ สถานที่ชุมนุมทั้งหมดของเราอาจจะถูกจับตาดูอยู่ และทุกคนที่อาศัยอยู่ในสถานที่เหล่านั้นควรย้ายออกไปให้เร็วที่สุด แต่ผู้ดูแลคนนั้นเพียงแค่แจ้งเตือนสถานที่ต่างๆ ที่พี่น้องชายหญิงที่ถูกจับเคยไปเท่านั้น แต่ไม่ได้แจ้งเตือนที่อื่นๆ เลย ฉันฉงนใจว่าควรพูดอะไรสักอย่างกับเธอไหม ถ้าฉันไม่พูดแล้วเกิดอะไรขึ้น ใครจะรู้ว่ามีกี่คนที่อาจจะถูกจับกุมและทรมาน นี่จะส่งผลเสียต่องานของคริสตจักรค่ะ แต่ถ้าฉันพูดออกไปแล้วเธอไม่ฟัง หรือพูดว่าฉันขี้กลัวเกินไป ภาพดีๆ ที่เธอมองฉันจะไม่ถูกทำลายหรอกเหรอ ตอนที่ฉันกำลังกังวลถึงเรื่องนี้นั่นเองที่ฉันนึกถึงพระวจนะจากพระเจ้าเหล่านี้ค่ะ “ทำทุกอย่างที่เป็นประโยชน์ต่อพระราชกิจของพระเจ้า และไม่ทำอะไรเลยที่อาจส่งผลเสียต่อผลประโยชน์แห่งพระราชกิจของพระเจ้า  ป้องกันพระนามของพระเจ้า คำพยานของพระเจ้าและพระราชกิจของพระเจ้า” (“ประกาศกฤษฎีกาบริหารสิบประการซึ่งประชากรที่พระเจ้าทรงเลือกสรรในยุคแห่งราชอาณาจักรต้องเชื่อฟัง” ใน พระวจนะทรงปรากฏเป็นมนุษย์)  พระวจนะนี้เตือนฉัน ว่าในฐานะผู้เชื่อ ฉันควรจะค้ำจุนพระราชกิจของพระเจ้า และผลประโยชน์ของคริสตจักร และดังนั้น ฉันจึงบอกความคิดและความเห็นของฉันให้เธอฟัง ฉันยังพูดไม่ทันจบเธอก็พูดด้วยสีหน้าเอือมๆ ว่า “ย้ายเหรอ!  ถ้าเราวิ่งหนีเรื่องเล็กน้อยแค่นี้ มันจะเป็นความเชื่อในกฎเกณฑ์ของพระเจ้าเหรอ ฉันเคยคิดว่าคุณมีวุฒิภาวะและสามารถเป็นผู้นำทีมได้ แต่ปรากฏว่าพอมีอะไรเกิดขึ้นคุณก็ถอยกรูดทันที” พอได้ยินแบบนี้ฉันก็ว้าวุ่นใจมาก คนอื่นจะคิดยังไงหลังจากเธอจัดการฉันแบบนั้น หลังจากนั้นฉันจะสู้หน้าเธอได้ยังไง แต่แล้วฉันก็คิดถึงการค้ำจุนงานของคริสตจักรและการปกป้องความปลอดภัยของพี่น้องชายหญิง ฉันจึงอยากพูดเรื่องนี้ขึ้นมาอีกครั้ง แต่การเห็นว่าเธอแน่วแน่แค่ไหนก็ทำให้ฉันวิตก ถ้าฉันยังพูดเรื่องนี้ขึ้นมาอีกหลังจากถูกจัดการแล้ว เธอคงจะพูดว่าฉันขาดความเป็นจริงของความจริง และว่าฉันโอหังและดื้อรั้น เธอจะยังเห็นฉันเป็นผู้แสวงหาความจริงไหม เธอให้เกียรติฉันมาตลอด ให้ฉันร่วมทำหน้าที่สำคัญและปรึกษาหารือเรื่องต่างๆ กับฉัน ถ้าฉันยืนกรานความเห็นของตัวเอง เธอก็อาจจะหยุดฝึกฝนฉัน แล้วคนอื่นก็จะดูหมิ่นดูแคลนฉัน ฉันเลยตัดสินใจปล่อยมันไป ฉันก้มหน้าเงียบ

หลังจากเธอไปแล้วฉันรู้สึกไม่สบายใจจริงๆ ค่ะ ก็เลยกล่าวอธิษฐานเงียบๆ แล้วพระวจนะของพระเจ้าเหล่านี้ก็ผุดขึ้นในใจค่ะ “องค์ประกอบที่เป็นรากฐานและสำคัญมากที่สุดของสภาวะความเป็นมนุษย์ของคนเราก็คือมโนธรรมและเหตุผล  บุคคลประเภทใดคือผู้ที่ขาดพร่องมโนธรรมและไม่มีเหตุผลของสภาวะความเป็นมนุษย์ปกติ?  พูดโดยทั่วไปแล้ว เขาคือบุคคลที่ขาดพร่องสภาวะความเป็นมนุษย์ บุคคลที่มีสภาวะความเป็นมนุษย์ที่ไม่ดี  พวกเรามาวิเคราะห์การนี้กันอย่างใกล้ชิดเถิด  บุคคลผู้นี้สำแดงถึงสภาวะความเป็นมนุษย์ที่เสื่อมทรามอย่างไรจนถึงขนาดที่ผู้คนพูดว่าเขาไม่มีสภาวะความเป็นมนุษย์?  ผู้คนเช่นนี้ครองคุณลักษณะเฉพาะใด?  พวกเขานำเสนอการสำแดงเฉพาะอันใด?  ผู้คนเช่นนั้นทำอย่างพอเป็นพิธีในการกระทำของพวกเขาและปลีกห่างจากสิ่งใดก็ตามที่ไม่เกี่ยวข้องกับพวกเขาเป็นการส่วนตัว  พวกเขาไม่ได้พิจารณาผลประโยชน์ของพระนิเวศของพระเจ้า อีกทั้งพวกเขายังไม่แสดงความคำนึงถึงน้ำพระทัยของพระเจ้า  พวกเขาไม่ได้รับภาระอันใดเกี่ยวกับการให้คำพยานสำหรับพระเจ้าหรือการปฏิบัติหน้าที่ของพวกเขา และพวกเขาไม่มีสำนึกรับรู้แห่งความรับผิดชอบเลย…มีแม้กระทั่งผู้คนที่เมื่อได้เห็นปัญหาในการปฏิบัติหน้าที่ของพวกเขาก็กลับยังคงนิ่งเงียบ  พวกเขาเห็นว่าผู้อื่นกำลังเป็นเหตุให้เกิดการขัดจังหวะและการรบกวน กระนั้นก็ไม่ทำสิ่งใดเลยเพื่อหยุดสิ่งเหล่านั้น  พวกเขาไม่ได้พิจารณาผลประโยชน์ของพระนิเวศของพระเจ้าแม้แต่น้อย อีกทั้งพวกเขาไม่ได้คิดเรื่องหน้าที่หรือความรับผิดชอบของพวกเขาเองเลย  พวกเขาพูด ปฏิบัติตัว โดดเด่น ทุ่มความพยายามออกไป และสละพลังงานเพียงเพื่อสิ่งไร้ค่า ศักดิ์ศรี ตำแหน่ง ผลประโยชน์ และเกียรติของพวกเขาเองเท่านั้น” (“จงมอบหัวใจอันแท้จริงของเจ้าแด่พระเจ้า และเจ้าจึงจะสามารถได้มาซึ่งความจริง” ใน บันทึกปาฐกถาของพระคริสต์)  พระวจนะของพระเจ้าเปิดเผยสภาวะที่ฉันเป็นอยู่เลยค่ะ ฉันรู้ว่าสถานที่เหล่านั้นอาจจะอยู่ในอันตราย และคนที่นั่นก็อาจจะถูกจับถ้าไม่ย้ายออกไป แต่ฉันกลัวว่าผู้ดูแลจะพูดว่าฉันขี้ขลาดและขาดความเชื่อ และเธอจะไม่นิยมยกย่องฉันเหมือนเดิม ฉันไม่กล้ายืดมั่นในหลักปฏิบัติและค้ำจุนงานของคริสตจักร ฉันรู้ความจริงแต่ไม่ได้ปฏิบัติค่ะ ฉันอธิษฐานต่อพระเจ้า “โอ้พระเจ้า! ความเป็นจริงได้แสดงให้เห็นว่าข้าพระองค์ไม่ปฏิบัติความจริงในความเชื่อ ข้าพระองค์ไม่ค้ำจุนพระราชกิจของพระเจ้า ข้าพระองค์คิดถึงเพียงชื่อเสียง สถานะ และผลประโยชน์ของตัวเอง ข้าพระองค์ช่างเห็นแก่ตัวและน่ารังเกียจนัก พระเจ้า โปรดทรงนำข้าพระองค์ด้วย ข้าพระองค์ต้องการกลับใจอย่างแท้จริง” แล้วฉันก็จำได้ว่า การจัดการเตรียมการงาน กำหนดเงื่อนไข ว่าเราต้องใส่ใจความปลอดภัยในหน้าที่ของเราเสมอ ด้วยสภาพแวดล้อมที่ปลอดภัย พี่น้องชายหญิงก็สามารถทำหน้าที่อย่างใจเย็นได้ และงานของพระนิเวศของพระเจ้าก็จะไม่ยุ่งเหยิงง่ายๆ ค่ะ หลังจากนั้น ฉันก็แบ่งปันความคิดของฉันกับบางคนในทีม และพวกเขาก็เห็นด้วยกับฉันว่าสถานที่อื่นๆ อยู่ในอันตรายและควรย้ายที่ ฉันจึงตัดสินใจว่าพอเจอผู้ดูแล ฉันจะพูดเรื่องนี้กับเธออีกครั้ง ฉันยังอธิษฐานต่อพระเจ้าและขอความกล้าหาญที่จะปฏิบัติความจริงจากพระองค์อีกด้วย

สองสามวันต่อมา น้องสาวจางผู้ดูแลอีกคนก็มาเยี่ยมทีมของเรา เธอถามเราว่าเคยได้ยินเรื่องการจับกุมหรือเปล่า และถามว่าเราคิดยังไง ฉันรีบตอบว่า “ฉันคิดว่าสถานที่ชุมนุมอื่นๆ อาจจะไม่ปลอดภัยเหมือนกันค่ะ เราควรบอกพวกเขาให้ย้ายทันทีเผื่อว่า…” ฉันพูดไม่ทันจบน้องจางก็พูดเสียงเข้มว่า “ปลอดภัยเหรอ!  การเชื่อในพระเจ้าในประเทศจีนมันมีที่ไหนปลอดภัยด้วยเหรอ เราจะปลอดจากอันตรายที่ไหนกัน นี่เป็นเวลาสำคัญสำหรับการเผยแผ่ข่าวประเสริฐนะ เราจะทำหน้าที่ของตัวเองได้ยังไงถ้ากลัวหัวหดไปซะทุกเรื่องน่ะ คุณอยากหลบซ่อนจนกว่าพระราชกิจของพระเจ้าจะเสร็จ และพรรคคอมมิวนิสต์ล่มสลายเหรอ” ฉันคิดว่า “ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้นนะ พระเจ้าทรงบอกเราในยุคพระคุณว่า ‘นี่แน่ะ เราใช้ท่านทั้งหลายไปดุจแกะอยู่ท่ามกลางพวกหมาป่า เพราะฉะนั้นจงเฉลียวฉลาดเหมือนงู และไม่มีพิษมีภัยเหมือนนกพิราบ’ (มัทธิว 10:16) ‘เมื่อพวกเขาข่มเหงท่านในเมืองหนึ่ง จงหนีไปยังอีกเมืองหนึ่ง’ (มัทธิว 10:23)” การทำหน้าที่ของเราในประเทศจีนต้องใช้ปัญญา แต่จากการโต้ตอบของน้องจางฉันเห็นได้ว่า เธอไม่อยากให้ที่ชุมนุมเหล่านี้ย้ายไป และถ้าฉันยืนกราน เธอก็อาจจะพูดว่าฉันไม่ยอมรับความจริง ว่าฉันมีอะไรผิดปกติสักอย่าง แล้วเธอก็พูดต่อไปว่า “คนขลาดทำหน้าที่ของตัวเองไม่ได้ พอถูกจับก็กลายเป็นยูดาส” คำพูดนี้ทำให้ฉันรู้สึกขัดแย้งจริงๆ ค่ะ ถ้าฉันยังเสนอแนะให้ทุกคนย้ายไป พวกผู้ดูแลก็อาจจะแค่เห็นฉันเป็นคนขี้ขลาด พวกเขาอาจจะปลดฉันจากหน้าที่ด้วยซ้ำ แล้วคนอื่นจะคิดกับฉันยังไงล่ะ ด้วยความกระตือรือร้นของฉัน พวกเขาประทับใจในตัวฉัน และขอให้ฉันสามัคคีธรรมถึงปัญหาของพวกเขามาตลอด ถ้าพวกเขาคิดว่าฉันขี้ขลาดและไม่ยอมรับความจริง พวกเขาก็จะมองฉันไม่เหมือนเดิมอีก แล้วฉันก็คงจะอับอายจนสู้หน้าพวกเขาไม่ได้ ฉันครุ่นคิดเรื่องนี้อยู่นานเลยค่ะ แต่ความต้องการทำในสิ่งที่ถูกต้องของฉันมันหายไปแล้ว ฉันไม่อยากยุ่งยากใจกับผู้ดูแลค่ะ ฉันพูดว่า “ฉันแค่เสนอความคิดเห็นเท่านั้นแหละค่ะ พวกคุณทำตามที่เห็นสมควรได้เลย”

เช้าวันหนึ่งในสองสามวันต่อมาพี่สาวคนหนึ่งบอกเราอย่างว้าวุ่นว่าหลังจากการจับกุมพวกนั้นสถานที่ชุมนุมบางแห่งไม่ได้ย้ายไปเร็วพอตำรวจติดตามสถานที่เหล่านั้นอยู่ผู้ดูแลสามคนกับพี่น้องอีกจำนวนหนึ่งจากสถานที่ชุมนุมหลายแห่งจึงถูกควบคุมตัวพอได้ยินแบบนี้ฉันก็เสียใจมากถ้าฉันยึดมั่นในหลักปฏิบัติแล้วอธิบายถึงความสำคัญในตอนนั้นหรือถ้าฉันได้ติดต่อผู้นำคริสตจักรโดยตรงเราก็อาจจะไม่ตกอยู่ในสถานการณ์นั้นคนโดนจับไปเยอะมากและงานของคริสตจักรก็ถูกขัดขวางอย่างร้ายแรงมันเกี่ยวข้องกับการที่ฉันไม่มีความรับผิดชอบหรือไม่ปฏิบัติตามหลักปฏิบัติโดยตรงแล้วตอนนี้มันสายเกินไปแล้วสิ่งเดียวที่ทำได้ก็คือแจ้งเตือนทุกคนที่อาจจะเป็นอันตรายให้เร็วที่สุดเพื่อที่พวกเขาจะได้ไม่ตกอยู่ในเงื้อมมือชั่วร้ายของพรรคคอมมิวนิสต์จีนค่ะฉันแจ้งเตือนพี่น้องชายหญิงทันที

ฉันมาทบทวนเรื่องนี้ในภายหลัง ฉันก็รู้ว่าฉันควรปกป้องผลประโยชน์ของพระนิเวศของพระเจ้าและงานของคริสตจักร แล้วทำไมฉันไม่ทำแบบนั้นในการปฏิบัติล่ะ ทำไมฉันถึงเห็นแก่ตัวนัก ทำไมฉันถึงแค่ปกป้องผลประโยชน์ของตัวเอง แล้วฉันก็อ่านบทตอนนี้ในพระวจนะของพระเจ้า “ธรรมชาติของซาตานนี่เองที่กำกับดูแลและครอบงำผู้คนจากภายในจนกว่าพวกเขานั้นได้มีประสบการณ์กับพระราชกิจของพระเจ้าและได้รับความจริงแล้ว  สิ่งใดหรือที่ธรรมชาตินั้นพ่วงท้ายมาด้วยเป็นพิเศษ?  ตัวอย่างเช่น  เหตุใดพวกเจ้าจึงเห็นแก่ตัว?  เหตุใดพวกเจ้าจึงปกป้องตำแหน่งของตัวเจ้าเอง?  เหตุใดพวกเจ้าจึงมีภาวะอารมณ์รุนแรงเช่นนั้น?  เหตุใดพวกเจ้าจึงชื่นชมสิ่งที่ไม่ชอบธรรมเหล่านั้น?  เหตุใดพวกเจ้าจึงชอบคนชั่วพวกนั้น?  อะไรคือพื้นฐานของความชื่นชอบของพวกเจ้าที่มีต่อสิ่งทั้งหลายดังกล่าว?  สิ่งเหล่านี้มาจากไหน?  เหตุใดพวกเจ้าจึงมีความสุขยิ่งนักที่จะยอมรับสิ่งเหล่านี้  ถึงตอนนี้ พวกเจ้าล้วนได้มาเข้าใจว่า เหตุผลหลักเบื้องหลังสิ่งเหล่านี้ทั้งหมดก็คือว่า พิษของซาตานอยู่ภายในตัวพวกเจ้า  สำหรับสิ่งที่พิษของซาตานเป็นนั้น มันสามารถแสดงออกมาอย่างครบถ้วนด้วยคำพูด  ตัวอย่างเช่น หากพวกเจ้าถามพวกคนทำชั่วว่าเหตุใดพวกเขาจึงปฏิบัติตนในหนทางที่พวกเขาทำ พวกเขาก็จะตอบว่า ‘เพราะมนุษย์ทุกคนทำเพื่อตัวเอง ส่วนคนรั้งท้ายปล่อยให้มารพาไปตามยถากรรม’  วลีเดียวนี้แสดงถึงรากเหง้าที่แท้จริงของปัญหา  ตรรกะของซาตานได้กลายมาเป็นชีวิตของผู้คนไปแล้ว  พวกเขาอาจทำสิ่งทั้งหลายเพื่อจุดประสงค์นี้นั้น แต่พวกเขาก็แค่กำลังทำมันเพื่อตัวพวกเขาเอง  ทุกคนคิดว่าในเมื่อ มันเป็นว่ามนุษย์ทุกคนทำเพื่อตนเองและมารก็เอาตัวคนรั้งท้ายไป ผู้คนก็ควรดำรงชีวิตเพื่อประโยชน์ของตัวพวกเขาเอง และทำทุกสิ่งทุกอย่างในอำนาจของพวกเขาเพื่อที่จะรักษาความปลอดภัยให้กับสถานภาพที่ดีเพื่อเห็นแก่ประโยชน์ของอาหารและเครื่องนุ่งห่มอันวิจิตร  ‘มนุษย์ทุกคนทำเพื่อตัวเอง ส่วนคนรั้งท้ายปล่อยให้มารพาไปตามยถากรรม’—นี่คือชีวิตและปรัชญาของมนุษย์ และมันยังเป็นตัวแทนธรรมชาติของมนุษย์อีกด้วย  คำพูดเหล่านี้ของซาตานเป็นพิษของซาตานอย่างแน่แท้ และเมื่อผู้คนรับมันไว้ภายใน มันจึงกลายเป็นธรรมชาติของพวกเขา  ธรรมชาติของซาตานนั้นถูกเปิดโปงโดยผ่านทางคำพูดเหล่านี้ คำพูดเหล่านี้เป็นตัวแทนซาตานอย่างครบบริบูรณ์  พิษนี้กลายเป็นชีวิตของผู้คนเช่นเดียวกับเป็นรากฐานแห่งการดำรงอยู่ของพวกเขา และมนุษยชาติซึ่งถูกทำให้เสื่อมทรามก็ได้ถูกครอบงำโดยพิษนี้เป็นเวลาหลายพันปี” (“วิธีเดินบนเส้นทางของเปโตร” ใน บันทึกปาฐกถาของพระคริสต์)  พระวจนะของพระเจ้าเปิดเผยรากเหง้าของความเห็นแก่ตัวของเรา เราใช้ชีวิตด้วย “มนุษย์ทุกคนทำเพื่อตัวเอง ส่วนคนรั้งท้ายปล่อยให้มารพาไปตามยถากรรม” “ผู้คนที่มีไหวพริบนั้น เก่งในการปกป้องตัวเอง ด้วยการแค่พยายามหลีกเลี่ยงปัญหาเท่านั้น” พิษแบบซาตานเหล่านี้ ปรัชญาเหล่านี้ได้กลายเป็นธรรมชาติลึกๆ ของเรา ทุกคนต่อสู้และใช้ชีวิตเพื่อตัวเอง และจะเสียสละผลประโยชน์ของคนอื่นเพื่อตัวเองด้วยซ้ำ คนเสื่อมทรามใช้ชีวิตแบบนี้กันทั้งนั้น กลายเป็นเห็นแก่ตัวและหลอกลวงมากขึ้น และโลกก็กลายเป็นมืดขึ้นและชั่วร้ายมากขึ้น แม้แต่ในฐานะผู้มีความเชื่อ พระวจนะของพระเจ้าก็ไม่ได้กลายเป็นชีวิตของฉัน ความคิดของฉันยังยังถูกพิษแบบซาตานเหล่านี้กรัดกร่อนอยู่ ซึ่งเป็นสาเหตุที่ฉันรู้จักความจริงแต่ไม่ได้ปฏิบัติความจริง ฉันกลัวว่าจะทำให้บรรดาผู้ดูแลขุ่นเคือง แล้วทำร้ายชื่อเสียงของฉัน ไม่ใช่ความจริงและงานของคริสตจักรที่ อยู่สูงสุด แต่เป็นชื่อและสถานะของฉันเอง ฉันเห็นแก่ตัวมากค่ะ! พระเจ้าทรงลิขิตว่าฉันทำหน้าที่อะไรและเมื่อไหร่ แต่ฉันกลับคิดโง่ๆ ว่าชะตากรรมของฉันอยู่ในมือของบรรดาผู้ดูแล ดังนั้นการทำให้พวกเขาขุ่นเคืองจะเป็นการจบหน้าที่ของฉัน ฉันไม่ได้กำลังปฏิเสธว่าความจริงและความชอบธรรมเป็นใหญ่ในพระนิเวศของพระเจ้าหรอกเหรอ ฉันเห็นสิ่งต่างๆ เหมือนกับผู้ปราศจากความเชื่อไม่มีผิด ฉันไม่ใช่ผู้เชื่อค่ะ แล้วฉันก็คิดถึงบทตอนนี้ในพระวจนะของพระเจ้า “ไม่สำคัญว่าความสูญเสียต่อพระราชกิจของพระเจ้าและผลประโยชน์ของพระนิเวศของพระองค์จะใหญ่หลวงเพียงใด เจ้าจะไม่รู้สึกถึงการตำหนิมาจากมโนธรรมของเจ้า ซึ่งหมายความว่า เจ้าจะเป็นใครคนหนึ่งที่ดำรงชีวิตด้วยอุปนิสัยเยี่ยงซาตานของพวกเขา  ซาตานควบคุมเจ้าและเป็นเหตุให้เจ้าดำรงชีวิตในฐานะบางสิ่งที่ทั้งไม่ใช่มนุษย์เสียทีเดียวและไม่ใช่ปีศาจเสียทีเดียว  เจ้ากินสิ่งที่เป็นของพระเจ้า ดื่มสิ่งที่เป็นของพระเจ้า และชื่นชมทั้งหมดที่มาจากพระองค์ ถึงกระนั้น เมื่องานในพระนิเวศของพระเจ้าทนทุกข์กับความสูญเสียอันใด เจ้าคิดว่าการนั้นไม่มีสิ่งใดเกี่ยวข้องกับเจ้า และเมื่อเจ้ามองเห็นการนั้นเกิดขึ้น เจ้าถึงขั้น ‘งอข้อศอกไปด้านนอก’[ก] และไม่มาอยู่ข้างพระเจ้า อีกทั้งเจ้าไม่ค้ำชูพระราชกิจของพระเจ้าหรือผลประโยชน์แห่งพระนิเวศของพระเจ้า  นี่หมายความว่าซาตานมีอำนาจเหนือเจ้า มิใช่หรือ?  ผู้คนเช่นนั้นดำรงชีวิตอย่างพวกมนุษย์หรือไม่?  เห็นได้ชัดว่าพวกเขาเป็นปีศาจ ไม่ใช่มนุษย์!” (“มีเพียงบรรดาผู้ที่ปฏิบัติความจริงเท่านั้นที่ยำเกรงพระเจ้า” ใน บันทึกปาฐกถาของพระคริสต์)  พระวจนะของพระเจ้าผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์เป็นเหมือบดาบแทงใจฉัน ฉันสูดอากาศและกินอาหารที่พระเจ้าได้ทรงสร้างขึ้น สำราญกับชีวิตและความจริงจากพระองค์ โดยไม่คิดตอบแทนความรักของพระองค์ ฉันเห็นว่างานของพระนิเวศของพระเจ้าเสียหายอย่างร้ายแรง และพี่น้องชายหญิงอยู่ในอันตราย แต่ฉันไม่กล้าค้ำชูหลักปฏิบัติ เพราะกลัวจะเดือดร้อน นั่นแปลว่ามากกว่า 20 คนถูกจับ ขัง และทรมาน และงานข่าวประเสริฐของเราก็ถูกขัดขวางอย่างร้ายแรง การใช้ชีวิตในความเสื่อมทราม มีผลที่ไม่สามารถบรรยายได้ตามมา ฉันได้กำลังทำชั่วอยู่นั่นเอง ฉันไม่เคยเข้าใจว่าทำไมพระเจ้าทรงเกลียดชังคนเห็นแก่ตัว ทำไมพระองค์ตรัสว่าพวกนั้นขาดความเป็นมนุษย์และเป็นของซาตาน ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้ว ว่าคนเห็นแก่ตัวคิดถึงแต่ตัวเอง ไม่ใช่คนอื่น และถึงขนาดปกป้องผลประโยชน์ของตัวเองจนงานของคริสตจักรเสียหาย นั่นมีมนุษยธรรมตรงไหน แม้แต่สัตว์ยังดีกว่า สุนัขรู้ว่าจะปกป้องบ้านเจ้าของมันและจงรักภักดีได้ยังไง แต่แม้ว่าพระเจ้าได้ทรงให้ฉันมากมาย ฉันก็ยังแว้งกัดพระหัตถ์ที่ประทานอาหารให้ฉัน ฉันไม่ได้ภักดีสักนิด และไม่คู่ควรที่จะถูกเรียกว่ามนุษย์ค่ะ แล้วฉันก็เห็น ว่าการที่พระเจ้าทรงเรียกคนเห็นแก่ตัวว่าซาตานที่มีชีวิตนั้นไม่เกินกว่าเหตุเลย ถ้าฉันไม่ได้กลับใจและเปลี่ยนแปลงและปฏิบัติความจริง ฉันก็คงทำความชั่ว ต่อต้านพระเจ้า และถูกพระองค์ทรงลงโทษค่ะ ความล้มเหลวนี้แสดงให้ฉันเห็น ว่าหากไม่ไล่ตามเสาะหาความจริงและแก้ไขอุปนิสัยเยี่ยงซาตาน เขาก็ปฏิบัติความจริงและเชื่อฟังพระเจ้าไม่ได้ แล้วเราจะไม่มีทาง เปลี่ยนอุปนิสัยของเราหรือได้รับการช่วยให้รอดไม่ว่าเราจะเชื่อนานแค่ไหน เราเสียสละหรือทนทุกข์มากแค่ไหน แล้วฉันก็อธิษฐานต่อพระเจ้า “พระเจ้าผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์! เกิดความเสียหายต่องานของคริสตจักรและพี่น้องชายหญิงมากมายนัก เพราะข้าพระองค์ไม่ได้ปฏิบัติความจริงหรือยึดหลักปฏิบัติ พระเจ้า ข้าพระองค์ได้กระทำชั่ว ข้าพระองค์พร้อมจะกลับใจและยอมรับการพินิจพิเคราะห์ของพระองค์ หากข้าพระองค์ยังไม่เปลี่ยนแปลง แต่เห็นแก่ตัวและไม่สนับสนุนงานของพระนิเวศของพระเจ้า ก็ขอให้พระองค์ทรงพิพากษาและตีสอนข้าพระองค์”

หลังจากการอธิษฐานแล้วฉันก็อ่านบทพระวจนะของพระเจ้าบทตอนนี้ “เมื่อเจ้าเปิดเผยตัวเจ้าเองว่าเห็นแก่ตัวและต่ำศักดิ์ และได้กลับกลายเป็นรู้สึกตัวเกี่ยวกับการนี้ เจ้าควรแสวงหาความจริงว่า  ฉันควรทำสิ่งใดเพื่อให้อยู่ในแนวเดียวกับน้ำพระทัยของพระเจ้า?  ฉันควรปฏิบัติตนอย่างไรเพื่อให้มันเป็นประโยชน์ต่อทุกคน?  นั่นคือ เจ้าต้องเริ่มต้นโดยการพักวางผลประโยชน์ของเจ้าเองลง ค่อยๆ ล้มเลิกสิ่งเหล่านั้นไปทีละน้อยโดยสอดคล้องกับวุฒิภาวะของเจ้า  หลังจากที่เจ้าได้รับประสบการณ์กับการนี้ไปสักสองสามครั้ง เจ้าก็จะได้พักวางสิ่งเหล่านั้นแล้วอย่างครบบริบูรณ์ และเมื่อเจ้าทำเช่นนั้น เจ้าจะรู้สึกหนักแน่นมั่นคงมากขึ้นทุกที  ยิ่งเจ้าพักวางผลประโยชน์ของเจ้าลงมากขึ้นเท่าใด เจ้าก็จะยิ่งรู้สึกว่าในฐานะมนุษย์แล้ว เจ้าควรมีมโนธรรมและมีเหตุผลมากขึ้นเท่านั้น เจ้าจะรู้สึกว่าหากไม่มีสิ่งจูงใจทั้งหลายที่เห็นแก่ตัว เจ้าก็กำลังเป็นบุคคลที่ตรงไปตรงมาและซื่อตรง และเจ้าก็กำลังทำสิ่งทั้งหลายทั้งหมดทั้งมวลเพื่อที่จะทำให้พระเจ้าทรงพึงพอพระทัย  เจ้าจะรู้สึกว่าพฤติกรรมเช่นนั้นทำให้เจ้าควรค่าที่จะถูกเรียกว่า ‘มนุษย์’ และว่าในการดำรงชีวิตแบบนี้บนแผ่นดินโลก เจ้ากำลังเปิดกว้างและซื่อสัตย์ เจ้ากำลังเป็นบุคคลที่จริงแท้ เจ้ามีมโนธรรมที่ชัดเจน และควรค่ากับสรรพสิ่งทั้งมวลที่พระเจ้าประทานให้เจ้า  ยิ่งเจ้าดำรงชีวิตเยี่ยงนี้มากขึ้นเท่าใด เจ้าก็จะยิ่งรู้สึกหนักแน่นมั่นคงและสดใสมากขึ้นเท่านั้น  เมื่อเป็นเช่นนั้น เจ้าจะไม่ได้ก้าวเท้าไปบนร่องครรลองที่ถูกต้องแล้วหรอกหรือ?” (“จงมอบหัวใจอันแท้จริงของเจ้าแด่พระเจ้า และเจ้าจึงจะสามารถได้มาซึ่งความจริง” ใน บันทึกปาฐกถาของพระคริสต์)  “จงอย่าทำสิ่งทั้งหลายเพื่อประโยชน์ของตัวเจ้าเองเสมอ และจงอย่าพิจารณาผลประโยชน์ทั้งหลายของตัวเจ้าเองเป็นนิตย์ จงอย่าพิจารณาสถานะ เกียรติยศ หรือความมีหน้ามีตาของตัวเจ้าเอง  จงอย่าพิจารณาถึงผลประโยชน์ของมนุษย์ด้วยเช่นกัน  อันดับแรกเจ้าต้องพิจารณาผลประโยชน์แห่งพระนิเวศของพระเจ้า และทำให้ผลประโยชน์เหล่านั้นมีความสำคัญเป็นที่หนึ่ง  เจ้าควรมีความคำนึงถึงน้ำพระทัยของพระเจ้าและเริ่มโดยการใคร่ครวญว่าเจ้าได้มีราคีในการทำหน้าที่ของเจ้าให้ลุล่วงหรือไม่ ว่าเจ้าได้ทำจนถึงที่สุดของเจ้าที่จะจงรักภักดีต่อพระเจ้า ทำดีที่สุดของเจ้าที่จะลุล่วงความรับผิดชอบของเจ้า และให้ทั้งหมดของเจ้าไปแล้วหรือยัง  ตลอดจนว่าเจ้าได้ให้ความคิดโดยหมดทั้งหัวใจต่อหน้าที่ของเจ้าและงานในพระนิเวศของพระเจ้าหรือไม่  เจ้าต้องพิจารณาสิ่งเหล่านี้  จงคิดเกี่ยวกับสิ่งเหล่านั้นอยู่เนืองนิจ และจะง่ายยิ่งขึ้นสำหรับเจ้าที่จะปฏิบัติหน้าที่ของเจ้าให้ได้ดี” (“จงมอบหัวใจอันแท้จริงของเจ้าแด่พระเจ้า และเจ้าจึงจะสามารถได้มาซึ่งความจริง” ใน บันทึกปาฐกถาของพระคริสต์)  จากนั้นฉันก็เข้าใจ ว่าในฐานะคริสเตียน ทางเดียวที่จะใช้ชีวิตด้วยความซื่อตรง เกียรติ และความเป็นมนุษย์ ก็คือการใช้ชีวิตตามพระวจนะของพระเจ้าและความจริง ใส่ใจในน้ำพระทัยของพระองค์ เพื่อปล่อยวางผลประโยชน์ของเราและปกป้องพระราชกิจของพระเจ้าในทุกสรรพสิ่ง แล้วเราจะรู้สึกมีสันติสุข ฉันรู้ว่าฉันต้องปฏิบัติตามพระวจนะของพระเจ้าและแสวงหาการเป็นคนซื่อตรงค่ะ

ค่ำวันหนึ่งในเดือนพฤศจิกายน หลัง 4 ทุ่ม เมื่อซิสเตอร์หลี่ ผู้ดูแลคนใหม่มาที่ทีมของเรา เธอพูดว่าน้องหลิว คู่ทำงานของเธอ ออกไปพบพี่สาวคนหนึ่งที่มาจากนอกเมืองเมื่อสองวันก่อนหน้านั้น แต่เธอไม่กลับมาอีกเลย เธอกลัวว่าน้องหลิวอาจถูกจับไปแล้ว ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ต้องบอกคนอื่นๆ ให้ย้ายกันทันที เธอคิดว่าน้องหลิวอาจจะมีเหตุผลให้ต้องกลับบ้านไปก็ได้และ การย้ายทุกคนก็จะกระทบหน้าที่ของพวกเขา เธอไม่รู้ค่ะว่าจะทำยังไงดี พอได้ยินแบบนี้ ฉันก็คิดว่า “น้องหลิวเชื่อในพระเจ้ามาหลายปีแล้วและทำหน้าที่ของตัวเองอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง ถ้าเธอกลับบ้าน เธอจะต้องแจ้งพวกเราแน่ เธออาจจะถูกจับไปก็ได้นะ ฉันควรบอกพวกผู้นำทันที” แต่แล้วฉันก็คิดว่า “ซิสเตอร์หลี่เป็นผู้ดูแลนะ ถ้าเธอไม่แน่ใจ แล้วก็กลัวว่าจะทำให้งานของคริสตจักรปั่นป่วน ฉันจะแน่ใจได้ยังไง หากเราวุ่นวายย้ายทุกคนแต่น้องหลิวไม่ได้ถูกจับ ผู้นำก็อาจจะจัดการพวกเรา และพูดว่าเรากำลังก่อกวนงานของคริสตจักรอยู่นะ ฉันควรพูดดีหรือไม่พูดดีเนี่ย”

ในขณะที่สับสนอยู่ ฉันก็อ่านพระวจนะของพระเจ้า “ทำทุกอย่างที่เป็นประโยชน์ต่อพระราชกิจของพระเจ้า และไม่ทำอะไรเลยที่อาจส่งผลเสียต่อผลประโยชน์แห่งพระราชกิจของพระเจ้า  ป้องกันพระนามของพระเจ้า คำพยานของพระเจ้าและพระราชกิจของพระเจ้า” (“ประกาศกฤษฎีกาบริหารสิบประการซึ่งประชากรที่พระเจ้าทรงเลือกสรรในยุคแห่งราชอาณาจักรต้องเชื่อฟัง” ใน พระวจนะทรงปรากฏเป็นมนุษย์)  “หากมันเป็นชั่วขณะที่สำคัญยิ่งยวดกว่า ผู้คนก็จะยิ่งสามารถนบนอบและปล่อยมือจากผลประโยชน์ส่วนตัว ความทระนง และความภูมิใจของพวกเขา และปฏิบัติหน้าที่ของพวกเขาอย่างถูกต้องเหมาะสม เมื่อนั้นเท่านั้นพระเจ้าจึงจะทรงจดจำพวกเขา  เหล่านั้นเป็นความประพฤติดีทั้งหมด!  โดยไม่คำนึงถึงสิ่งที่ผู้คนทำแล้ว สิ่งใดสำคัญกว่ากัน—ความทระนงและความภูมิใจของพวกเขา หรือพระสิริของพระเจ้า?  (พระสิริของพระเจ้า)  สิ่งใดสำคัญกว่ากัน—ความรับผิดชอบของเจ้า หรือผลประโยชน์ของเจ้าเอง?  การทำให้ความรับผิดชอบของเจ้าลุล่วงเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด และเจ้ามีภาระหน้าที่ต่อความรับผิดชอบเหล่านั้น” (“การได้รับพระเจ้าและความจริงไว้เป็นสิ่งซึ่งมีความสุขที่สุด” ใน บันทึกปาฐกถาของพระคริสต์)  พระเจ้าทรงบอกเราอย่างชัดเจนให้ค้ำชูพระราชกิจของพระองค์และทำหน้าที่ของเราให้ดี ตอนนี้เมื่อเผชิญความขัดแย้งระหว่างผลประโยชน์ของฉันและของคนในคริสตจักร พระเจ้าทรงกำลังทอดพระเนตรอยู่ หากฉันเห็นแก่ตัวเหมือนก่อนหน้านั้น ก็จะเป็นการขาดความเป็นมนุษย์ ครั้งก่อนเป็นบทเรียนที่เจ็บปวด เป็นราคาเลวร้ายที่ต้องจ่าย ฉันจะทำผิดซ้ำอีกไม่ได้ค่ะ ฉันจึงพูดกับซิสเตอร์หลี่ว่า “เป็นไปได้นะคะที่น้องหลิวกลับบ้านไป แต่เราก็แน่ใจอะไรไม่ได้ เราควรป้องกันเหตุร้ายไว้ก่อนโดยการย้ายพี่น้องชายหญิงไปนะคะ ถึงเราจะคิดมากไปเอง มันก็เพื่องานของคริสตจักร และเพื่อความปลอดภัยของทุกคนค่ะ เรากำลังมองภาพใหญ่กันอยู่ ถ้าเราอยู่ในอันตรายแล้วไม่ลงมือให้ทันเวลา แล้วผู้คนถูกจับ เราก็จะเป็นยูดาส แล้วจะมานึกเสียใจก็สายเกินไปแล้ว ยิ่งปล่อยวันให้ผ่านไปก็จะยิ่งอันตรายมากขึ้น เรามาจัดการเรื่องนี้ทันทีเลยเถอะค่ะ” ฉันบอกเธอเรื่องการที่สมาชิกคริสตจักรบางคนถูกจับก่อนหน้านั้น แล้วเธอก็เห็นด้วยกับฉันค่ะ เธอเริ่มจัดแจงทุกอย่างตั้งแต่เช้าวันรุ่งขึ้น และในคืนหลังจากนั้น เราก็เคลียร์สถานที่นั้นด้วย

ผู้ดูแลพูดในขณะที่เราเคลียร์ที่นั่นอยู่ว่า “น้องหลิวกับน้องสาวอีกคนถูกจับ แล้วตำรวจก็ได้ตัวอีกสี่คนจากที่ชุมนุมแห่งหนึ่ง เราย้ายทันเวลาพอดีเลยล่ะ ถ้าเรามัวรีรอ ก็คงจะมีคนโดนจับเพิ่มอีกแน่” พอได้ยินฉันก็โกรธมากค่ะ พรรคคอมมิวนิสต์ชั่วร้ายมาก! ในประเทศที่ใหญ่อย่างจีน ไม่มีที่ให้คริสเตียนหลบซ่อนเลย! ฉันรู้สึกด้วยว่ามันสำคัญแค่ไหนที่จะปกป้องผลประโยชน์ของคริสตจักร ฉันรู้สึกดีขึ้นเพราะครั้งนี้ฉันสามารถปฏิบัติความจริงได้ อีกทั้งมีความรับผิดชอบและดังนั้นจึงเกิดความเสียหายน้อยลง ฉันรู้สึกว่าการใช้ชีวิตตามพระวจนะของพระเจ้าเป็นทางเดียวให้ใช้ชีวิตด้วยความเป็นมนุษย์ ฉันยังได้รับประสบการณ์เป็นการส่วนตัวด้วยว่าหากไม่มีการพิพากษาของพระวจนะของพระเจ้า ฉันก็คงยังถูกผูกมัดด้วยปรัชญาและอุปนิสัยเยี่ยงซาตาน ทำชั่วและต่อต้านพระเจ้า ฉันคงไม่สามารถวางผลประโยชน์ของตัวเองลงและยึดมั่นในหลักปฏิบัติได้ และฉันก็จะไม่มีทางมีความเป็นมนุษย์ค่ะ ดังที่พระวจนะของพระเจ้าผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์กล่าวว่า “หากเจ้าสามารถลุล่วงความรับผิดชอบทั้งหลายของเจ้า ปฏิบัติภาระผูกพันและหน้าที่ของเจ้า พักวางความอยากได้อยากมีอันเห็นแก่ตัวของเจ้าไว้ก่อน พักวางความตั้งใจและสิ่งจูงใจทั้งหลายของตัวเจ้าเองไว้ก่อน คำนึงถึงน้ำพระทัยของพระเจ้า และวางผลประโยชน์ของพระเจ้าและพระนิเวศของพระองค์ไว้เป็นอันดับแรก แล้วหลังจากผ่านประสบการณ์กับการนี้ไปสักพัก เจ้าจะรู้สึกว่านี่คือหนทางที่ดีงามในการดำรงชีวิต  มันเป็นการดำรงชีวิตอยู่อย่างตรงไปตรงมาและซื่อสัตย์ ปราศจากการเป็นบุคคลต่ำช้า หรือไม่มีอะไรดีสักอย่าง และเป็นการดำรงชีวิตอยู่อย่างยุติธรรมและมีเกียรติ มากกว่าการเป็นคนใจแคบหรือใจร้าย  เจ้าจะรู้สึกว่านี่คือวิธีที่บุคคลหนึ่งควรดำรงชีวิตและปฏิบัติตน” (“จงมอบหัวใจอันแท้จริงของเจ้าแด่พระเจ้า และเจ้าจึงจะสามารถได้มาซึ่งความจริง” ใน บันทึกปาฐกถาของพระคริสต์)

เชิงอรรถ:

ก. “งอข้อศอกของคนเราไปด้านนอก” เป็นจำนวนจีน ซึ่งหมายความว่า บุคคลหนึ่งกำลังช่วยเหลือผู้อื่นด้วยการสูญเสียผู้คนที่ใกล้ชิดกับบุคคลนั้น ตัวอย่างเช่น บิดามารดา ลูกหลาน เครือญาติ หรือพี่น้อง

ก่อนหน้า: 47. คนที่ชอบเอาใจผู้อื่นจะได้รับความรอดของพระเจ้าหรือไม่

ถัดไป: 49. หนทางอันมหัศจรรย์ในการดำเนินชีวิต

พระเจ้าได้เสด็จมาอย่างลับๆ ก่อนความวิบัติอันใหญ่หลวงและได้ทรงสร้างกลุ่มผู้มีชัยชนะขึ้นแล้ว จากนั้น พระเจ้าจะทรงปรากฏอย่างเปิดเผยและทรงให้รางวัลคนดีและลงโทษคนชั่ว คุณต้องการต้อนรับองค์พระผู้เป็นเจ้าและให้พระเจ้าช่วยให้รอดก่อนความวิบัติอันใหญ่หลวงหรือไม่? อย่าลังเลที่จะติดต่อเราตอนนี้เพื่อหาวิธี

เนื้อหาที่เกี่ยวข้อง

27. คนเราควรเคารพหน้าที่ของตัวเองอย่างไร

โดย Zheng Ye, เกาหลีใต้ไม่นานหลังจากมาเป็นผู้เชื่อ ผมสังเกตว่าพี่น้องชายหญิงที่เป็นผู้นำในขณะนั้นจัดการชุมนุมและสามัคคีธรรมถึงความจริงบ่อยๆ...

43. เมื่อปล่อยวางความเห็นแก่ตัว ฉันจึงเป็นอิสระ

โดย Xiaowei, ประเทศจีนพระเจ้าผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์ตรัสว่า “ในอุปนิสัยของผู้คนปกตินั้นไม่มีความคดโกงหรือการหลอกลวง ผู้คนมีสัมพันธภาพปกติต่อกัน...

75. การทดสอบนี้ของฉัน

โดย Zhongxin, ประเทศจีนพระเจ้าผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์ตรัสว่า “กิจการของเรามีมากกว่าจำนวนของเม็ดทรายบนชายหาด...

พระวจนะทรงปรากฏเป็นมนุษย์ การพิพากษาเริ่มต้นที่พระนิเวศของพระเจ้า แก่นพระวจนะจากพระเจ้าผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์ พระคริสต์แห่งยุคสุดท้าย พระวจนะของพระเจ้าประจำวัน ข้อคัดสรรของพระวจนะแห่งพระเจ้าผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์ 170 หลักธรรมเกี่ยวกับการปฏิบัติความจริง ติดตามพระเมษโปดกและขับร้องบทเพลงใหม่ๆ การทรงปรากฏและพระราชกิจของพระคริสต์แห่งยุคสุดท้าย แนวทางสำหรับการเผยแผ่ข่าวประเสริฐแห่งราชอาณาจักร แกะของพระเจ้าได้ยินพระสุรเสียงของพระเจ้า (แก่นสารสำคัญของผู้เชื่อใหม่) คำพยานเกี่ยวกับประสบการณ์ทั้งหลายหน้าบัลลังก์พิพากษาของพระคริสต์ วิธีที่ข้าพเจ้าได้หันกลับไปสู่พระเจ้าผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์

การตั้งค่า

  • ข้อความ
  • ธีม

สีเข้ม

ธีม

แบบอักษร

ขนาดตัวอักษร

ระยะห่างบรรทัด

ระยะห่างบรรทัด

ความกว้างของหน้า

เนื้อหา

ค้นหา

  • ค้นหาข้อความนี้
  • ค้นหาในหนังสือนี้