พระวจนะทรงปรากฏเป็นมนุษย์

สีเข้ม

ธีม

แบบอักษร

ขนาดตัวอักษร

ระยะห่างบรรทัด

ความกว้างของหน้า

ผลลัพธ์ 0 รายการ

ไม่พบผลลัพธ์

บทที่ 48

เรากระวนกระวาย แต่กี่คนในหมู่พวกเจ้าสามารถเป็นหนึ่งใจและหนึ่งความคิดกับเรา? เจ้าเอาแต่ไม่ใส่ใจในวจนะของเราเท่านั้น เพิกเฉยและล้มเหลวโดยสิ้นเชิงที่จะมุ่งความสนใจไปที่วจนะ แต่กลับมุ่งเน้นเพียงสิ่งที่ผิวเผินของเจ้าเองเท่านั้น เจ้ามองการดูแลและความมานะอันอุตสาหะของเราว่าเป็นการสูญเปล่า มโนธรรมของพวกเจ้าไม่ถูกกล่าวโทษหรอกหรือ? พวกเจ้าไม่รู้เท่าทันและขาดพร่องเหตุผล พวกเจ้าล้วนเป็นคนโง่และไม่สามารถทำให้เราพึงพอใจได้เลย เรานั้นอยู่เพื่อพวกเจ้าอย่างครบถ้วน—พวกเจ้าสามารถอยู่เพื่อเราได้มากเพียงใด? พวกเจ้าได้เข้าใจเจตนาของเราผิดแล้ว และนี่คือความมืดบอดกับความไม่สามารถของพวกเจ้าในการมองสรรพสิ่งให้ทะลุปรุโปร่งอย่างแท้จริง ทำให้เรากังวลเกี่ยวกับพวกเจ้าและใช้เวลาอยู่กับพวกเจ้าเสมอ บัดนี้พวกเจ้าสามารถสละและอุทิศเวลาของพวกเจ้าให้แก่เราได้มากเพียงใด? พวกเจ้าควรถามคำถามเหล่านี้กับตัวพวกเจ้าเองให้บ่อยขึ้น

เจตนาของเราทั้งหมดล้วนเกี่ยวกับพวกเจ้า—พวกเจ้าเข้าใจการนี้อย่างแท้จริงหรือไม่? หากพวกเจ้าเข้าใจการนี้อย่างแท้จริง พวกเจ้าก็คงจะได้จับความเข้าใจในเจตนาของเราและกลายเป็นคำนึงถึงภาระของเราไปนานแล้ว จงอย่าประมาทอีก หาไม่แล้วพวกเจ้าจะไม่มีพระวิญญาณบริสุทธิ์ทรงพระราชกิจในตัวพวกเจ้า ซึ่งจะทำให้จิตวิญญาณของพวกเจ้าตายและตกลงสู่แดนคนตาย นั่นไม่น่ากลัวเกินไปสำหรับพวกเจ้าหรือ? ไม่มีความจำเป็นที่เราต้องเตือนความจำพวกเจ้าอีก พวกเจ้าควรสำรวจค้นมโนธรรมของพวกเจ้าและถามตัวพวกเจ้าว่า เป็นอันว่าเราเสียใจกับพวกเจ้าทุกคนมากเกินไป หรือว่าพวกเจ้าเป็นหนี้เรามากเกินไปกันแน่? จงอย่าเอาถูกไปสับสนกับผิด จงอย่าปราศจากสำนึกรับรู้! บัดนี้ไม่ใช่เวลาที่จะต่อสู้เพื่อพลังอำนาจและผลกำไร หรือเข้าร่วมในเล่ห์กล ตรงกันข้าม พวกเจ้าต้องวางสิ่งที่เป็นภัยต่อชีวิตอย่างยิ่งเหล่านี้ไว้ก่อนอย่างรวดเร็ว และพยายามเข้าสู่ความเป็นจริง พวกเจ้าช่างประมาทเหลือเกิน! พวกเจ้าไม่สามารถเข้าใจหัวใจของเราหรือตระหนักในเจตนาของเรา มีหลายสิ่งหลายอย่างที่เราไม่ควรต้องกล่าว แต่พวกเจ้าก็เป็นผู้คนที่สับสนและไม่เข้าใจเยี่ยงนี้ ดังนั้นเราจึงต้องกล่าวสิ่งทั้งหลายครั้งแล้วครั้งเล่า และแม้ถึงขั้นนั้นแล้ว พวกเจ้าก็ยังคงไม่ทำให้หัวใจของเราพึงพอใจ

เมื่อนับจำนวนพวกเจ้าไปทีละคน มีพวกเจ้ากี่คนหรือที่สามารถคำนึงถึงหัวใจของเราได้อย่างแท้จริง?

ก่อนหน้า:บทที่ 47

ถัดไป:บทที่ 49

เนื้อหาที่เกี่ยวข้อง