พระวจนะทรงปรากฏเป็นมนุษย์

สีเข้ม

ธีม

แบบอักษร

ขนาดตัวอักษร

ระยะห่างบรรทัด

ความกว้างของหน้า

ผลลัพธ์ 0 รายการ

ไม่พบผลลัพธ์

บทที่ 56

เราได้เริ่มดำเนินการเพื่อลงโทษพวกที่กระทำชั่ว และพวกที่ใช้อำนาจ ตลอดจนผู้ที่ข่มเหงปวงบุตรของพระเจ้า จากนี้ไปหัตถ์แห่งประกาศกฤษฎีกาบริหารของเราจะอยู่บนพวกที่โต้แย้งเราอยู่ในหัวใจของพวกเขา จงรู้ไว้! นี่คือการเริ่มต้นแห่งการพิพากษาของเรา และจะไม่มีการแสดงความปรานีแก่ผู้ใด จะไม่มีผู้ใดได้รับการยกเว้น เพราะเราคือพระเจ้าที่ปราศจากอคติซึ่งปฏิบัติความชอบธรรม และจะเป็นการดีที่พวกเจ้าทั้งมวลจะตระหนักในข้อนี้เอาไว้

ไม่ใช่ว่าเราปรารถนาจะลงโทษบรรดาผู้ที่กระทำชั่ว แต่นี่คือผลตอบแทนที่พวกเขาได้นำมาสู่ตัวพวกเขาเองด้วยการทำชั่วของพวกเขาเอง เราไม่ได้เร่งจะลงโทษใคร และเราก็มิได้ปฏิบัติต่อผู้ใดอย่างไม่เที่ยงธรรม—เรานั้นชอบธรรมต่อทุกคน เรารักบุตรทั้งหลายของเราอย่างแน่นอน และเราเกลียดชังคนชั่วเหล่านั้นที่ท้าทายเราอย่างแน่นอน ข้อนี้คือหลักการเบื้องหลังการกระทำทั้งหลายของเรา พวกเจ้าทุกคนควรมีความรู้ความเข้าใจเชิงลึกในเรื่องประกาศกฤษฎีกาบริหารของเราไว้บ้าง หากพวกเจ้าไม่มี พวกเจ้าก็ย่อมจะไม่มีความยำเกรงสักนิด และจะกระทำการโดยประมาทต่อหน้าเรา อีกทั้งพวกเจ้าจะไม่รู้ว่าอะไรที่เราต้องการสัมฤทธิ์ผล อะไรที่เราต้องการทำให้สำเร็จลุล่วง อะไรที่เราต้องการได้รับไว้ หรือบุคคลประเภทใดที่อาณาจักรของเราต้องประสงค์

ประกาศกฤษฎีกาบริหารของเรา คือ

1. ไม่สำคัญว่าเจ้าจะเป็นใคร หากในหัวใจของเจ้าโต้แย้งเรา เจ้าย่อมจะได้รับการพิพากษา

2. บรรดาผู้ที่เราได้เลือกสรรทั้งหลาย จะได้รับการบ่มวินัยสำหรับการคิดที่ไม่ถูกต้องใด ๆ โดยทันที

3. เราจะจัดรวมพวกที่ไม่เชื่อในเราไว้ข้างหนึ่ง เราจะอนุญาตให้พวกเขาพูดและกระทำการโดยประมาทจนถึงที่สิ้นสุด คือเมื่อเราจะลงโทษพวกเขาโดยครบถ้วนและจำแนกประเภทพวกเขา

4. เราจะดูแลและคุ้มครองบรรดาผู้ที่เชื่อในเราตลอดเวลา ตลอดเวลานั้นเราจะจัดหาชีวิตให้พวกเขาด้วยหนทางแห่งความรอด ผู้คนเหล่านี้จะมีความรักของเรา และพวกเขาจะไม่ล้มหรือหลงทางอย่างแน่นอน ความอ่อนแอใด ๆ ที่พวกเขามีจะอยู่เพียงชั่วคราวเท่านั้น และเราจะไม่จดจำความอ่อนแอเหล่านั้นของพวกเขาอย่างแน่นอน

5. ผู้ที่ดูเหมือนจะเชื่อ แต่ไม่ได้เชื่อจริงๆ–ผู้ที่เชื่อว่ามีพระเจ้า แต่ไม่แสวงหาพระคริสต์ กระนั้นก็ไม่ได้ต้านทานด้วย—คนเหล่านี้คือผู้คนชนิดที่น่าสงสารมากที่สุด และเราจะทำให้พวกเขามองเห็นอย่างชัดเจนโดยผ่านทางกิจการทั้งหลายของเรา เราจะช่วยผู้คนเช่นนั้นให้รอดและนำพวกเขากลับคืนมาโดยหนทางแห่งการกระทำทั้งหลายของเรา

6. บรรดาบุตรหัวปี คนแรกที่ยอมรับชื่อของเรา จะได้รับพร! เราจะประสาทพรต่าง ๆ ที่ดีที่สุดแก่พวกเจ้า เปิดโอกาสให้พวกเจ้าชื่นชมยินดีกับพรเหล่านั้นอย่างเต็มหัวใจอย่างแน่นอน ไม่มีผู้ใดจะกล้าขัดขวางการนี้ ทั้งหมดทั้งปวงนี้จะได้รับการตระเตรียมเอาไว้เพื่อพวกเจ้า เพราะนี่คือประกาศกฤษฎีกาบริหารของเรา

พวกเจ้าควรจะสามารถมองเห็นทุกการกระทำจากมือของเราและทุกความคิดจากหัวใจของเราในทุกด้าน ทั้งหมดนี้ไม่ใช่เพื่อพวกเจ้าหรอกหรือ? ใครบ้างในหมู่พวกเจ้าที่เป็นเพื่อเรา? พวกเจ้าเคยตรวจสอบความคิดทั้งหลายในหัวใจของพวกเจ้าหรือคำพูดจากริมฝีปากของพวกเจ้าบ้างหรือไม่? พวกเจ้าเคยใช้แนวทางที่มีจิตสำนึกกับสิ่งเหล่านั้นบ้างหรือไม่? ช่างฟุ้งซ่าน! ช่างไร้สาระ! พวกเจ้าไม่ยอมรับการยับยั้งชั่งใจทั้งหลายของพระวิญญาณบริสุทธิ์! เราได้เปล่งเสียงของเราภายในตัวเจ้าครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ไม่ได้รับปฏิกิริยาใด ๆ เลย จงอย่าปัญญาเบาอีกต่อไปเลย! หน้าที่ของเจ้าคือจับความเข้าใจความประสงค์ของเรา ยิ่งไปกว่านั้น มันคือเส้นทางที่เจ้าควรเข้าสู่ พวกเจ้างุนงงอย่างที่สุด พวกเจ้าไม่มีความรู้ความเข้าใจเชิงลึก และพวกเจ้าไม่เห็นอย่างชัดเจนว่าอะไรที่เราปรารถนาจะทำให้สำเร็จลุล่วงในตัวเจ้า หรือได้รับจากเจ้า! การจะจับความเข้าใจความประสงค์ของเรานั้น เจ้าต้องเริ่มด้วยการเข้ามาใกล้ชิดเราและสนทนากับเรามากขึ้น เจ้าพูดเสมอว่าเจ้าไม่สามารถจับความเข้าใจความประสงค์ของเราได้ หากเจ้าเต็มเปี่ยมไปด้วยสิ่งทั้งหลายของเจ้าเองอยู่แล้ว เช่นนั้นแล้วเราจะทำงานกับเจ้าได้อย่างไร? เจ้าไม่ทำการริเริ่มและมาอยู่เบื้องหน้าเรา กลับเอาแต่รอคอย นิ่งเฉย เราพูดว่าเจ้าเหมือนหนอน กระนั้นเจ้ายังรู้สึกว่าถูกให้ร้ายและปฏิเสธที่จะยอมรับเรื่องนี้ ครั้งนี้เจ้าควรลุกขึ้นมาและร่วมมือกับเรา! จงอย่านิ่งเฉย! นั่นจะฉุดรั้งชีวิตของเจ้า การเป็นฝ่ายรุกจะนำประโยชน์มาสู่เจ้า หาใช่ผู้อื่นไม่ เจ้ายังไม่ตระหนักและเข้าใจเรื่องนี้อีกหรือ? ความประสงค์ของเราเผยอยู่ในตัวเจ้าอยู่เสมอ พวกเจ้าไม่เคยล่วงรู้ถึงมันเลยหรือ? เหตุใดพวกเจ้าจึงไม่เคยให้ความสนใจมันเลย? เหตุใดพวกเจ้าจึงไม่เคยสามารถจับความเข้าใจความประสงค์ของเรา? การจับความเข้าใจความประสงค์ของเราจะไม่สามารถนำคุณประโยชน์ใด ๆ มาให้เจ้าได้เลยอย่างแท้จริงหรือ?

เราปรารถนาให้เจ้าพิจารณาความประสงค์ของเราในทุกแง่มุม เพื่อที่เราจะมีหนทางก้าวไปข้างหน้าและมีบ้านที่ใช้เพื่อหยุดพักโดยผ่านทางตัวเจ้า จงอย่าขัดขวางเราอีกต่อไปเลย–การนั้นช่างไร้หัวใจเกินไป! เจ้าไม่มีความเข้าใจคำพูดทั้งหลายของเรา และไม่ตอบรับต่อคำพูดเหล่านั้น ดูเถิดว่าบัดนี้คือยุคสมัยใด ไม่อาจมีการรอคอยต่อไปอีกแล้ว! หากเจ้าไม่ติดตามรอยเท้าของเราอย่างใกล้ชิด เช่นนั้นแล้ว มันก็จะสายเกินไป นับประสาอะไรที่จะมีหนทางใด ๆ ให้เจ้าสามารถไถ่มันได้

ก่อนหน้า:บทที่ 52

ถัดไป:บทที่ 57

เนื้อหาที่เกี่ยวข้อง