ในสายตาของทุกคน การบริหารจัดการของพระเจ้าเป็นสิ่งที่ไม่คุ้นเคยเป็นอย่างมาก เนื่องจากผู้คนนึกถึงการบริหารจัดการของพระองค์ว่าเป็นสิ่งที่อยู่ไกลตัวพวกเขาอย่างที่สุด  ผู้คนคิดไปว่า การบริหารจัดการของพระเจ้าเป็นพระราชกิจของพระองค์เพียงลำพัง และคิดว่า เป็นสิ่งที่เกี่ยวข้องกับพระองค์เท่านั้น—และดังนั้นมวลมนุษย์จึงไม่แยแสต่อการบริหารจัดการของพระองค์  เมื่อเป็นเช่นนี้ ความรอดของมวลมนุษย์จึงได้กลับกลายเป็นคลุมเครือและไม่ชัดเจนไปแล้ว และบัดนี้ก็ไม่ได้เป็นอะไรเลยนอกเสียจากวาทศิลป์อันว่างเปล่า  ถึงแม้มนุษย์ติดตามพระเจ้าเพื่อได้รับความรอดและเข้าสู่บั้นปลายอันน่าอัศจรรย์ เขาก็ไม่เป็นห่วงเลยว่า พระเจ้าทรงดำเนินพระราชกิจของพระองค์อย่างไร  มนุษย์ไม่ได้ใส่ใจในสิ่งที่พระเจ้าได้ทรงวางแผนการเอาไว้ อีกทั้งไม่ได้ใส่ใจในส่วนที่เขาต้องมีบทบาทเพื่อให้ได้รับการช่วยให้รอด  นี่ช่างน่าเวทนาเสียจริง  ความรอดของมนุษย์ไม่สามารถแยกออกจากการบริหารจัดการของพระเจ้าได้ อีกทั้งยังไม่สามารถตัดความสัมพันธ์กับแผนการของพระองค์ได้  กระนั้นมนุษย์ก็ยังไม่คิดอะไรเลยเกี่ยวกับการบริหารจัดการของพระเจ้า และด้วยเหตุฉะนี้จึงยิ่งมีระยะห่างจากพระองค์ออกไปทุกที  นี่เป็นเหตุให้มีจำนวนผู้คนที่ไม่ตระหนักรู้โดยสิ้นเชิงถึงหัวข้อต่างๆ ซึ่งเกี่ยวพันอย่างใกล้ชิดกับคำถามในเรื่องของความรอด—อาทิ การทรงสร้างคืออะไร การเชื่อในพระเจ้าคืออะไร จะนมัสการพระเจ้าอย่างไร และอื่นๆ—มาเข้าร่วมอยู่ในหมู่ของผู้ติดตามพระองค์เพิ่มมากขึ้น  เพราะเหตุนั้น ในตอนนี้ พวกเราต้องหารือกันเรื่องการบริหารจัดการของพระเจ้า เพื่อให้ผู้ติดตามพระองค์แต่ละคนเข้าใจอย่างชัดแจ้งว่า การติดตามและเชื่อในพระองค์นั้นหมายถึงอะไร  การทำเช่นนั้นจะช่วยให้แต่ละคนเลือกเส้นทางที่พวกเขาควรก้าวย่างไปได้อย่างแม่นยำมากขึ้น  มากกว่าที่จะเป็นการติดตามพระเจ้าแค่เพียงเพื่อได้รับพระพร หรือหลีกเลี่ยงความวิบัติ หรือโดดเด่นในหมู่ผู้อื่น

แม้การบริหารจัดการของพระเจ้านั้นมีความลึกซึ้ง แต่ก็มิได้อยู่เหนือการทำความเข้าใจของมนุษย์  นี่เป็นเพราะว่า พระราชกิจทั้งปวงของพระเจ้าเชื่อมโยงกับการบริหารจัดการของพระองค์และพระราชกิจของพระองค์ในการช่วยมวลมนุษย์ให้รอด และเกี่ยวข้องกับชีวิต การดำเนินชีวิต และบั้นปลายของมวลมนุษย์  สามารถกล่าวได้ว่า พระราชกิจที่พระเจ้าทรงปฏิบัติท่ามกลางและบนมนุษย์นั้นสัมพันธ์กับชีวิตจริง และมีความหมายอย่างยิ่ง  เป็นสิ่งที่มนุษย์สามารถมองเห็นและมีประสบการณ์ และแน่นอนว่าไม่ใช่สิ่งที่เป็นนามธรรม  หากมนุษย์ไม่สามารถยอมรับพระราชกิจทั้งปวงที่พระเจ้าทรงกระทำได้ แล้วพระราชกิจของพระองค์จะมีความหมายอะไร?  และการบริหารจัดการดังกล่าวจะนำไปสู่ความรอดของมนุษย์ได้อย่างไร?  ผู้ติดตามพระเจ้าจำนวนมากสนใจเพียงว่าจะได้รับพรอย่างไร หรือจะหลีกเลี่ยงความวิบัติอย่างไร  ทันทีที่มีการเอ่ยถึงพระราชกิจและการบริหารจัดการของพระเจ้า พวกเขากลับเงียบกริบและหมดความสนใจโดยสิ้นเชิง  พวกเขาคิดว่า การเข้าใจประเด็นที่น่าเบื่อหน่ายดังกล่าวจะไม่ช่วยให้ชีวิตของพวกเขาเติบโต หรือให้ผลประโยชน์ใดๆ  ผลสืบเนื่องก็คือ แม้พวกเขาจะเคยได้ยินข้อมูลเกี่ยวกับการบริหารจัดการของพระเจ้ามาแล้ว แต่พวกเขาก็เข้าหาเรื่องนี้อย่างไม่จริงจัง  พวกเขาไม่มองว่าเป็นสิ่งล้ำค่าที่ควรยอมรับ นับประสาอะไรที่พวกเขาจะทำความเข้าใจโดยถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตตน  เป้าหมายในการติดตามพระเจ้าของผู้คนเหล่านี้เรียบง่ายมาก และมีเพียงเป้าหมายเดียวก็คือ การได้รับพร  ผู้คนเหล่านี้ไม่ยอมใส่ใจกับสิ่งอื่นใดที่ไม่เกี่ยวข้องกับเป้าหมายนี้  สำหรับพวกเขาแล้ว ไม่มีเป้าหมายใดที่ถูกทำนองคลองธรรมมากไปกว่าการเชื่อในพระเจ้าเพื่อที่จะได้รับพร—นั่นคือคุณค่าแท้จริงของความเชื่อของพวกเขา  หากสิ่งใดไม่สนับสนุนจุดมุ่งหมายนี้ พวกเขาจะไม่ใส่ใจกับสิ่งนั้นเลย  นี่เป็นกรณีของผู้คนส่วนใหญ่ซึ่งเชื่อในพระเจ้าในทุกวันนี้  จุดมุ่งหมายและเจตนาของพวกเขาดูเหมือนถูกต้องตามทำนองคลองธรรม เพราะในขณะที่พวกเขาเชื่อในพระเจ้า พวกเขาสละให้พระเจ้าทั้งหมด มอบอุทิศตนเองให้กับพระเจ้า และปฏิบัติหน้าที่ของพวกเขาด้วยเช่นกัน  พวกเขายอมละทิ้งชีวิตวัยเยาว์ ละทิ้งครอบครัวและอาชีพการงาน  และถึงขั้นใช้เวลาหลายปีที่อยู่ไกลบ้านไปวุ่นอยู่กับธุระมากมาย  เพื่อเห็นแก่เป้าหมายสูงสุดของพวกเขา พวกเขาเปลี่ยนความสนใจของตนเอง เปลี่ยนทัศนะของพวกเขาที่มีต่อชีวิต และถึงขั้นเปลี่ยนทิศทางที่พวกเขาแสวงหา กระนั้นพวกเขาก็ยังไม่สามารถเปลี่ยนจุดมุ่งหมายของการเชื่อในพระเจ้าของพวกเขาได้ พวกเขาสาละวนอยู่กับการบริหารจัดการความมุ่งมาดปรารถนาต่างๆ ของตนเอง ไม่ว่าถนนเส้นนั้นจะยาวไกลเพียงใด ไม่ว่าจะมีความยากลำบากและอุปสรรคต่างๆ มากมายเพียงใดตลอดเส้นทางนั้น พวกเขายังคงยืนกรานและหาได้เกรงกลัวต่อความตายไม่  พลังอำนาจใดที่ผลักดันให้พวกเขามอบอุทิศตัวเองต่อไปในหนทางนี้?  นี่คือมโนธรรมของพวกเขาอย่างนั้นหรือ?  นี่คือลักษณะนิสัยอันยิ่งใหญ่และสูงส่งของพวกเขาอย่างนั้นหรือ?  นี่คือความมุ่งมั่นของพวกเขาที่จะต่อสู้รบกองกำลังของความชั่วจนถึงที่สุดใช่หรือไม่?  นี่คือความเชื่อของพวกเขาที่จะเป็นพยานให้พระเจ้าโดยไม่แสวงหาบำเหน็จรางวัลกระนั้นหรือ?  การเต็มใจยอมทิ้งทุกอย่างเพื่อทำให้น้ำพระทัยของพระเจ้าลุล่วงเป็นความจงรักภักดีของพวกเขาหรือไม่?  หรือว่านี่คือจิตวิญญาณแห่งการอุทิศของพวกเขาที่จะละทิ้งความต้องการอันฟุ้งเฟ้อส่วนตัวอยู่เสมอ?  การที่บางคนซึ่งไม่เคยเข้าใจพระราชกิจแห่งการบริหารจัดการของพระเจ้าแต่ยังคงมอบให้อย่างมากมายขนาดนั้นเป็นเรื่องปาฏิหาริย์ชัดๆ!  ตอนนี้ พวกเราจะไม่หารือกันว่า ผู้คนเหล่านี้ได้ให้มาแล้วเท่าไรแล้ว  อย่างไรก็ตาม พฤติกรรมของพวกเขาควรค่าแก่การชำแหละของพวกเราเป็นอย่างยิ่ง  นอกเหนือจากผลประโยชน์ต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับพวกเขาอย่างใกล้ชิดแล้ว อาจมีเหตุผลอื่นใดอีกหรือไม่ว่า เหตุใดผู้คนซึ่งไม่เคยเข้าใจพระเจ้าเลย กลับยอมสละให้พระองค์อย่างมากมายเช่นนี้?  พวกเราค้นพบปัญหาหนึ่งซึ่งไม่เคยถูกระบุมาก่อนหน้าอยู่ในการนี้ นั่นก็คือ สัมพันธภาพของมนุษย์กับพระเจ้านั้นเป็นแค่สัมพันธภาพแห่งผลประโยชน์ของตนเองอย่างโจ่งแจ้ง  เป็นสัมพันธภาพระหว่างผู้รับกับผู้ให้พร  พูดให้ชัดเจนก็คือ นี่เป็นสัมพันธภาพระหว่างลูกจ้างกับนายจ้าง  ลูกจ้างทำงานหนักเพียงเพื่อให้ได้รับสินจ้างรางวัลที่นายจ้างมอบให้  ไม่มีความรักแบบครอบครัวในความสัมพันธ์เชิงผลประโยชน์เช่นนี้ มีเพียงการทำธุรกรรมเท่านั้น  ไม่มีการให้ความรัก หรือการได้รับความรัก มีเพียงการสงเคราะห์และความกรุณาเท่านั้น  ไม่มีความเข้าใจ มีเพียงความขุ่นเคืองที่อดกลั้นเอาไว้อย่างสิ้นหวังและความหลอกลวงเท่านั้น  ไม่มีความใกล้ชิดสนิทสนม มีเพียงช่องว่างที่ไม่มีวันก้าวข้ามไปได้เท่านั้น  บัดนี้เมื่อสิ่งต่างๆ ได้มาถึงจุดนี้แล้ว ใครเล่าจะสามารถพลิกครรลองดังกล่าวกลับไปได้?  และมีสักกี่คนที่เข้าใจได้อย่างแท้จริงว่าสัมพันธภาพนี้วิกฤติมากเพียงใดแล้ว?  เราเชื่อว่า เมื่อผู้คนดื่มด่ำในความเบิกบานของการได้รับพร ไม่มีใครเลยที่จินตนาการได้ว่า สัมพันธภาพกับพระเจ้าเช่นนั้นน่ากระอักกระอ่วนและไม่น่ามองเพียงไร

สิ่งที่น่าเศร้าที่สุดเกี่ยวกับการเชื่อในพระเจ้าของมนุษยชาติก็คือ มนุษย์มัวทำกิจการของตนเองท่ามกลางพระราชกิจของพระเจ้า และไม่สนใจการบริหารจัดการของพระเจ้า  สิ่งที่มวลมนุษย์ล้มเหลวมากที่สุดในการเชื่อในพระเจ้าก็คือ ขณะที่ไล่ตามเสาะหาการนบนอบพระเจ้าและการนมัสการพระเจ้า เขากลับสร้างฝันของตนเองไปพร้อมกันที่จะมีบั้นปลายดังที่มุ่งมาดปรารถนาเอาไว้ และวางแผนว่าทำอย่างไรจึงจะได้รับพรที่ยิ่งใหญ่ที่สุดและบั้นปลายที่ดีที่สุด  ต่อให้ผู้คนเข้าใจว่าตนนั้นน่าเวทนา น่าชิงชัง และน่าสงสารเพียงใด แต่จะมีสักกี่คนที่สามารถละทิ้งความมุ่งมาดปรารถนาและความหวังของตนได้โดยง่าย?  มีใครบ้างสามารถหยุดฝีเท้าและเลิกวางแผนเพื่อตนเองได้?  พระเจ้าทรงต้องการคนที่จะถวายความร่วมมือใกล้ชิดแก่พระองค์เพื่อทำให้การบริหารจัดการของพระองค์เสร็จสมบูรณ์  พระองค์ทรงต้องการคนที่จะอุทิศกายใจทั้งมวลของตนให้กับพระราชกิจบริหารจัดการของพระองค์เพื่อที่จะนบนอบพระองค์  พระองค์ไม่ทรงต้องการผู้คนที่แบมือขอพระองค์ทุกวัน และยิ่งไม่ทรงต้องการคนที่สละเพื่อพระองค์เพียงเล็กน้อย แล้วก็รอเรียกร้องค่าตอบแทนจากพระองค์  พระเจ้าทรงเกลียดคนที่ทำคุณประโยชน์เพียงน้อยนิด แล้วก็หยุดอยู่กับความสำเร็จที่ผ่านไปแล้ว  พระองค์ทรงเกลียดคนเลือดเย็นเหล่านั้นที่รังเกียจพระราชกิจบริหารจัดการของพระองค์ อยากแต่จะพูดถึงการไปสวรรค์และได้รับพรเท่านั้น  และพระองค์ก็ยิ่งเกลียดคนที่ฉวยโอกาสอันเกิดจากพระราชกิจแห่งความรอดของพระองค์เพื่อประโยชน์ของตนเอง  นั่นก็เพราะผู้คนเหล่านี้ไม่เคยใส่ใจว่าพระเจ้าทรงต้องการที่จะสัมฤทธิ์และได้มาซึ่งสิ่งใดผ่านทางพระราชกิจบริหารจัดการของพระองค์  พวกเขาสนใจแต่เพียงว่าทำอย่างไรจึงจะสามารถใช้โอกาสที่ได้รับจากพระราชกิจของพระเจ้าให้ตนนั้นได้รับพร  พวกเขาไม่คำนึงถึงพระทัยของพระเจ้าเลย หมกมุ่นแต่กับจุดหมายปลายทางในอนาคตและชะตากรรมของตนเองเท่านั้น  คนที่ชิงชังพระราชกิจบริหารจัดการของพระเจ้า และไม่สนใจแม้แต่น้อยว่าพระเจ้าทรงช่วยมนุษยชาติให้รอดอย่างไร และทรงมีเจตนารมณ์ว่าอย่างไร ล้วนกำลังทำสิ่งที่ตนเองชอบทำซึ่งอยู่นอกขอบข่ายพระราชกิจบริหารจัดการของพระเจ้า  การกระทำของพวกเขาไม่เป็นที่จดจำหรือได้รับความเห็นชอบจากพระเจ้า และพระเจ้าก็ยิ่งไม่ทรงมองการกระทำของพวกเขาในทางที่ดี

ในความกว้างใหญ่ของจักรวาลและพื้นฟ้า สรรพสิ่งทรงสร้างเกินคณานับดำรงชีวิตอยู่และสืบพันธุ์ ปฏิบัติตามในวัฏจักรอันไม่รู้จบของกฎแห่งชีวิต และยึดมั่นอยู่กับกฎเกณฑ์เดียวซึ่งคงที่  พวกที่ตายไปนำเอาเรื่องราวของการดำเนินชีวิตติดตัวไปด้วย และผู้ที่กำลังดำรงชีวิตอยู่ก็สร้างประวัติอันน่าเวทนาซ้ำแบบเดียวกับพวกที่ดับสูญไปแล้ว  และดังนั้น มวลมนุษย์จึงอดไม่ได้ที่จะถามตัวเขาเองว่า พวกเรามีชีวิตไปทำไม?  และทำไมพวกเราจึงต้องตาย?  ใครปกครองโลกนี้?  และใครสร้างมวลมนุษย์นี้ขึ้นมา?  มวลมนุษย์ถูกสร้างโดยธรรมชาติจริงหรือ?  มวลมนุษย์เป็นผู้ควบคุมชะตากรรมของตัวเขาเองจริงหรือ?…เหล่านี้คือคำถามต่างๆ ที่มนุษย์ได้ตั้งคำถามตลอดมาไม่เคยหยุดเป็นเวลาหลายพันปี โชคร้ายก็คือ ยิ่งมนุษย์กลายเป็นย้ำคิดอยู่กับคำถามเหล่านี้มากเท่าไร เขาก็ยิ่งเกิดความกระหายในวิทยาศาสตร์ขึ้นมามากตามกันเท่านั้น  วิทยาศาสตร์ให้ความพึงพอใจเพียงรวบรัดและความชื่นชมยินดีเพียงชั่วคราวของเนื้อหนัง แต่ไม่พอเพียงเลยแม้แต่น้อยที่จะปลดปล่อยมนุษย์ให้เป็นอิสระจากความอ้างว้างเดียวดาย ความเหงา และแค่พอจะปกปิดความสะพรึงกลัวและความท้อแท้สิ้นหวังลึกๆ ภายในวิญญาณของเขาเท่านั้น  มนุษยชาติแค่ใช้ความรู้เชิงวิทยาศาสตร์ที่เขาสามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่าและเข้าใจได้ด้วยสมองเพื่อทำให้หัวใจของเขาหมดความรู้สึก  กระนั้นความรู้เชิงวิทยาศาสตร์ดังกล่าวก็ไม่เพียงพอที่จะหยุดมนุษยชาติจากการสำรวจความล้ำลึกทั้งหลาย  มนุษยชาติแค่ไม่รู้ว่าใครคือผู้ครองอธิปไตยเหนือจักรวาลและทุกสรรพสิ่ง นับประสาอะไรกับเรื่องการเริ่มต้นและอนาคตของมนุษยชาติน้อยเข้าไปอีก  มนุษยชาติก็แค่มีชีวิตท่ามกลางกฎนี้อย่างจำยอม  ไม่มีใครเลยที่สามารถหลีกหนีได้ และไม่มีใครเปลี่ยนแปลงกฎนี้ได้ เพราะท่ามกลางสรรพสิ่งทั้งมวลและในฟ้าสวรรค์นั้น มีเพียงองค์หนึ่งเดียวตั้งแต่นิรันดร์กาลถึงนิรันดร์กาลผู้ซึ่งทรงครองอธิปไตยเหนือทุกสิ่ง  พระองค์ทรงเป็นองค์หนึ่งเดียวผู้ซึ่งมนุษย์ไม่เคยได้มองเห็น องค์หนึ่งเดียวที่มนุษย์ไม่เคยได้รู้จัก เป็นผู้ซึ่งมนุษย์ไม่เคยเชื่อในการดำรงอยู่ของพระองค์—กระนั้น พระองค์ก็ทรงเป็นองค์หนึ่งเดียวผู้ซึ่งเป่าลมหายใจเข้าไปในบรรพบุรุษของมนุษยชาติ และให้ชีวิตแก่มนุษยชาติ พระองค์ทรงเป็นองค์หนึ่งเดียวผู้จัดเตรียมและบำรุงเลี้ยงมนุษยชาติ ให้โอกาสเขาได้ดำรงอยู่ และพระองค์ทรงเป็นองค์หนึ่งเดียวผู้ทรงนำมนุษยชาติมาจนถึงปัจจุบัน  ยิ่งไปกว่านั้น พระองค์ผู้นี้เพียงผู้เดียวเท่านั้นที่เป็นองค์หนึ่งเดียวซึ่งมนุษยชาติพึ่งพาเพื่อความอยู่รอด  พระองค์ทรงครองอธิปไตยเหนือสรรพสิ่งและสิ่งมีชีวิตทั้งมวลในจักรวาล พระองค์ทรงกำกับฤดูกาลทั้งสี่ และเป็นพระองค์ที่ทรงก่อให้เกิดสายลม น้ำค้างแข็ง หิมะ และสายฝน  พระองค์ทรงนำพาแสงแดดมาสู่มนุษยชาติ และนำมาซึ่งราตรีกาล  เป็นพระองค์ที่ทรงวางแผนผังฟ้าสวรรค์และแผ่นดินโลก จัดเตรียมเทือกเขา ทะเลสาบ และแม่น้ำ และสิ่งมีชีวิตทั้งหมดที่อยู่ในนั้นให้กับมนุษย์  กิจการของพระองค์นั้นปรากฏพร้อมทุกแห่งหน ฤทธานุภาพของพระองค์นั้นปรากฏพร้อมทุกแห่งหน พระปรีชาญาณของพระองค์นั้นปรากฏพร้อมทุกแห่งหน และสิทธิอำนาจของพระองค์นั้นปรากฏพร้อมทุกแห่งหน  ธรรมบัญญัติและกฎเกณฑ์แต่ละประการเหล่านี้คือรูปจำแลงของกิจการของพระองค์ เป็นการเผยให้เห็นพระปัญญาและสิทธิอำนาจของพระองค์  ใครกันเล่าที่ตัวพวกเขาสามารถจะได้รับการยกเว้นจากอธิปไตยของพระองค์?  และใครกันเล่าที่สามารถปลดตัวพวกเขาเองออกจากการออกแบบของพระองค์?  ทุกสรรพสิ่งดำรงอยู่ภายใต้การเขม้นมองของพระองค์ และยิ่งไปกว่านั้น ทุกสรรพสิ่งมีชีวิตอยู่ภายใต้อธิปไตยของพระองค์  กิจการของพระองค์และฤทธานุภาพของพระองค์ไม่ได้ทิ้งทางเลือกไว้ให้กับมนุษย์ นอกเหนือจากให้รับรู้ข้อเท็จจริงที่ว่า พระองค์ทรงดำรงอยู่จริงและครองอธิปไตยเหนือทุกสรรพสิ่ง  ไม่มีสิ่งใดที่นอกเหนือจากพระองค์สามารถปกครองจักรวาลได้ นับประสาอะไรกับการจัดเตรียมให้กับมนุษยชาตินี้อย่างไม่สิ้นสุด  ไม่ว่าเจ้าสามารถระลึกรู้ถึงกิจการของพระเจ้าได้หรือไม่ และไม่ว่าเจ้าเชื่อในการดำรงอยู่ของพระเจ้าหรือไม่ ไม่มีข้อกังขาเลยว่าพระเจ้าทรงลิขิตชะตากรรมของเจ้าเอาไว้ และไม่มีข้อกังขาเลยว่า พระเจ้าจะทรงครองอธิปไตยเหนือสรรพสิ่งเสมอ  การดำรงอยู่และสิทธิอำนาจของพระองค์นั้นไม่ได้ขึ้นอยู่กับการที่มนุษย์ระลึกรู้ได้และจับใจความได้หรือไม่  มีเพียงพระองค์ที่รู้อดีต ปัจจุบัน และอนาคตของมนุษย์ และมีเพียงพระองค์ที่สามารถกำหนดชะตากรรมของมนุษยชาติ ไม่ว่าเจ้าจะสามารถยอมรับข้อเท็จจริงนี้ได้หรือไม่ อีกไม่นานนัก มนุษยชาติก็จะเป็นพยานรู้เห็นสิ่งทั้งหมดนี้ด้วยตาของพวกเขาเอง และนี่คือข้อเท็จจริงที่พระเจ้าจะทรงนำมาปฏิบัติในอีกไม่ช้านาน  มนุษยชาติมีชีวิตอยู่และตายไปภายใต้สายพระเนตรของพระเจ้า  มนุษย์มีชีวิตอยู่เพื่อการบริหารจัดการของพระเจ้า และเมื่อเขาปิดตาลงเป็นครั้งสุดท้าย พวกเขาก็ปิดตาเพื่อการบริหารจัดการนี้ด้วยเช่นกัน  มนุษย์มาและไป กลับไปกลับมา ซ้ำแล้วซ้ำเล่า  ทั้งหมดนั้นเป็นส่วนของอธิปไตยของพระเจ้าและการออกแบบของพระองค์โดยไม่มีข้อยกเว้น  การบริหารจัดการของพระเจ้าก้าวไปข้างหน้าอยู่เป็นนิตย์ ไม่เคยยุติ  พระองค์จะทรงทำให้มนุษยชาติตระหนักรู้ถึงการดำรงอยู่ของพระองค์ เชื่อในอธิปไตยของพระองค์ มองดูกิจการต่างๆ ของพระองค์ และกลับคืนสู่ราชอาณาจักรของพระองค์  นี่คือแผนการของพระองค์ และพระราชกิจซึ่งพระองค์ทรงบริหารจัดการมาตลอดเวลาหลายพันปี

พระราชกิจแห่งการบริหารจัดการของพระเจ้านั้นเริ่มต้นที่การสร้างโลก และมนุษย์อยู่ที่ใจกลางของพระราชกิจนี้  กล่าวได้ว่า การทรงสร้างสรรพสิ่งทั้งมวลของพระเจ้านั้นเป็นไปเพื่อประโยชน์ของมนุษย์  เนื่องจากพระราชกิจแห่งการบริหารจัดการของพระองค์นั้นครอบคลุมระยะเวลาหลายพันปี และไม่ได้เสร็จลงในช่วงแค่ไม่กี่นาทีหรือวินาที หรือภายในพริบตา หรือภายในหนึ่งหรือสองปี พระองค์จำเป็นต้องทรงสร้างสิ่งต่างๆ ที่จำเป็นสำหรับความอยู่รอดของมวลมนุษย์ให้มากขึ้น  อาทิ ดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ และสิ่งทรงสร้างซึ่งมีชีวิตทุกชนิด อาหาร และสภาพแวดล้อมที่เอื้อต่อการพักอาศัย  นี่คือจุดเริ่มต้นของการบริหารจัดการของพระเจ้า

หลังจากนั้น พระเจ้าได้ทรงส่งมอบมวลมนุษย์ให้กับซาตาน และมนุษย์ได้มีชีวิตอยู่ภายใต้อำนาจของซาตาน ซึ่งค่อยๆ นำไปสู่พระราชกิจยุคแรกของพระเจ้า นั่นก็คือ เรื่องราวของยุคธรรมบัญญัติ… หลายพันปีผ่านไปในระหว่างช่วงยุคธรรมบัญญัติ มนุษยชาติได้กลายมาคุ้นชินกับการทรงนำในยุคธรรมบัญญัติและมองข้ามอย่างไม่เห็นคุณค่าเสมือนเป็นของตาย  มนุษย์ค่อยๆ ละทิ้งความใส่ใจในพระเจ้า  และเมื่อเป็นเช่นนั้น ในขณะที่กำลังปฏิบัติตามธรรมบัญญัติ พวกเขาก็นมัสการพวกรูปเคารพ และกระทำความชั่วต่างๆ ไปด้วย  พวกเขาปราศจากการคุ้มครองจากพระยาห์เวห์ และเอาแต่ใช้ชีวิตของพวกเขาอยู่หน้าแท่นบูชาในวิหารเท่านั้น  โดยข้อเท็จจริงนั้น พระราชกิจของพระเจ้าได้ไปจากพวกเขานานแล้ว และแม้ว่าคนอิสราเอลยังคงยึดติดอยู่กับธรรมบัญญัติ และกล่าวพระนามของพระยาห์เวห์ และถึงขั้นเชื่ออย่างภาคภูมิใจว่า มีเพียงพวกเขาเท่านั้นที่เป็นประชากรของพระยาห์เวห์ และเป็นผู้ที่พระยาห์เวห์ทรงเลือกสรร พระสิริแห่งพระเจ้าได้ทรงทอดทิ้งพวกเขาไปแล้วอย่างเงียบเชียบ…

เมื่อพระเจ้าปฏิบัติพระราชกิจของพระองค์ พระองค์ทรงไปจากสถานที่หนึ่งอย่างเงียบเชียบและค่อยๆ เริ่มดำเนินการพระราชกิจใหม่ที่พระองค์ทรงเริ่มในอีกสถานที่หนึ่งอย่างแผ่วเบาเสมอ  นี่ดูเหลือเชื่อต่อผู้คนที่ตกตะลึงจนตัวชา  ผู้คนซึ่งหวงแหนความล้ำค่าต่อสิ่งเก่าๆ และมองสิ่งใหม่ๆ ที่ไม่คุ้นเคยด้วยความเป็นปรปักษ์ หรือมองเป็นสิ่งที่น่ารำคาญเสมอ  และดังนั้น ไม่ว่าจะเป็นพระราชกิจใหม่ใดๆ ที่พระเจ้าทรงกระทำ นับจากจุดเริ่มต้นไปจนถึงที่สุด ในบรรดาสรรพสิ่งทั้งมวล มนุษย์คือสิ่งสุดท้ายที่รู้เกี่ยวกับสิ่งนั้น

ดังเช่นที่เคยเป็นตลอดมา หลังจากพระราชกิจของพระยาห์เวห์ในยุคธรรมบัญญัติ พระเจ้าได้ทรงเริ่มต้นพระราชกิจใหม่ของพระองค์ในช่วงระยะที่สอง นั่นคือ การทรงรับเนื้อหนัง—การประสูติเป็นมนุษย์เป็นเวลาสิบหรือยี่สิบปี—และการตรัสและการทรงปฏิบัติพระราชกิจของพระองค์ท่ามกลางเหล่าผู้เชื่อ  แต่กระนั้นอย่างไม่มีข้อยกเว้น ก็ไม่มีใครสักคนเลยจริงๆ ที่รู้ และมีเพียงผู้คนจำนวนเล็กน้อยที่รับรู้ว่าพระองค์คือพระเจ้าที่ทรงบังเกิดเป็นมนุษย์หลังจากที่องค์พระเยซูเจ้าได้ถูกตอกตรึงกับกางเขนและคืนพระชนม์กลับมา  ที่เป็นปัญหาก็คือ ปรากฏว่ามีผู้ที่ชื่อเปาโล  ซึ่งตั้งตนเป็นปรปักษ์ร้ายแรงต่อพระเจ้า  ถึงแม้ภายหลังจากที่เขาถูกบดขยี้ลงและกลายเป็นอัครทูตไปแล้ว เปาโลก็หาได้เปลี่ยนจากนิสัยเดิมของเขาไม่ และเขายังคงเดินตามเส้นทางของการต่อต้านพระเจ้าต่อไป  ในช่วงระหว่างเวลาที่เขาทำงาน เปาโลได้เขียนจดหมายขึ้นมามากมาย โชคร้ายที่พงศ์พันธุ์รุ่นหลังๆ ลิ้มรสจดหมายของเขาดุจเดียวกับพระวจนะของพระเจ้า และจดหมายเหล่านี้ถึงขั้นถูกรวมไว้ในพันธสัญญาใหม่และสับสนปนเปไปกับพระวจนะซึ่งตรัสโดยพระเจ้า  นี่เป็นการทำให้เสื่อมเสียที่สุดอย่างหนึ่งนับแต่การก่อกำเนิดองค์คัมภีร์!  และความผิดพลาดนี้ไม่ใช่ถูกกระทำลงไปเนื่องจากความโง่เขลาเบาปัญญาสุดขั้วของมนุษย์หรอกหรือ?  พวกเขาไม่รู้เลยว่า ในบันทึกพระราชกิจของพระเจ้าในยุคพระคุณนั้น โดยปกติแล้ว พวกจดหมายหรืองานเขียนเชิงจิตวิญญาณต่างๆ ของมนุษย์ไม่ควรไปอยู่ในนั้นเพื่อปลอมแฝงเป็นพระราชกิจและพระวจนะของพระเจ้า  แต่นี่ก็ยังอยู่นอกประเด็น พวกเรามากลับสู่หัวข้อสนทนาเดิมของพวกเราจะดีกว่า  ทันทีที่ช่วงระยะที่สองของพระราชกิจของพระเจ้าเสร็จสิ้น—หลังการตรึงกางเขน—พระราชกิจของพระเจ้าในการกู้คืนมนุษย์จากบาป (ซึ่งกล่าวได้ว่าเป็นการกู้คืนมนุษย์มาจากเงื้อมมือของซาตาน) ก็ได้สำเร็จลุล่วงลง  และฉะนั้น จากชั่วขณะเวลานั้นเป็นต้นมา มวลมนุษย์เพียงจำต้องยอมรับองค์พระเยซูเจ้าในฐานะพระผู้ช่วยให้รอด  และบาปทั้งหลายของพวกเขาก็จะได้รับการยกโทษ  กล่าวพอเป็นพิธีได้ว่า บาปทั้งหลายของมนุษย์ไม่ใช่สิ่งขวางกั้นการสัมฤทธิ์ผลในความรอดและในการมาอยู่เฉพาะพระพักตร์ของพระเจ้าอีกต่อไป และจะไม่ใช่อำนาจอิทธิพลที่ซาตานใช้กล่าวหามนุษย์อีกต่อไป  นั่นเป็นเพราะว่า พระเจ้าพระองค์เองนั้นได้ทรงทำพระราชกิจที่สัมพันธ์กับชีวิตจริง ได้ทรงกลายเป็นสภาพเสมือนเนื้อหนังที่บาปและตัวอย่างประสบการณ์ของเนื้อหนังที่บาป และพระเจ้าพระองค์เองคือเครื่องบูชาลบล้างบาป  ด้วยวิธีนี้ มนุษย์จึงลงมาจากกางเขน และได้รับการไถ่และช่วยให้รอดผ่านทางเนื้อหนังมนุษย์ของพระเจ้า—สภาพเสมือนเนื้อหนังที่บาปนี้  และฉะนั้น หลังจากที่ถูกซาตานจองจำเอาไว้ มนุษย์ก็ได้ขยับเข้าไปใกล้การยอมรับความรอดของพระองค์เฉพาะพระพักตร์ของพระเจ้าขึ้นอีกก้าวหนึ่ง  แน่นอนว่า พระราชกิจของพระเจ้าในช่วงระยะนี้ล้ำลึกกว่าและพัฒนาไปมากกว่าการบริหารจัดการของพระเจ้าในช่วงระหว่างยุคธรรมบัญญัติ

การบริหารจัดการของพระเจ้าเป็นดังนี้คือ ทรงส่งมอบมนุษยชาติแก่ซาตาน—มนุษยชาติที่ไม่รู้เลยว่าพระเจ้าคือสิ่งใด พระผู้สร้างคือสิ่งใด ควรนมัสการพระเจ้าอย่างไร หรือเหตุใดพวกเขาจึงควรนบนอบพระเจ้า—และทรงอนุญาตให้ซาตานทำให้พวกเขาเสื่อมทรามตามที่มันต้องการ จากนั้นพระองค์ก็ทรงเรียกพวกเขากลับมาจากเงื้อมมือของซาตานอย่างเป็นขั้นเป็นตอน จนกระทั่งพวกเขานมัสการพระเจ้าอย่างสุดใจและปฏิเสธซาตานโดยสิ้นเชิง  นี่คือการบริหารจัดการของพระเจ้า  เรื่องนี้อาจฟังดูเหมือนเรื่องเล่าในตำนานปรัมปรา และอาจดูน่าฉงน  ผู้คนรู้สึกว่านี่คือเรื่องเล่าในตำนานปรัมปราเพราะพวกเขาไม่ระแคะระคายเลยว่าเกิดเรื่องกับมนุษย์มากมายเพียงใดในช่วงหลายพันปีที่ผ่านมา และยิ่งไม่รู้ว่ามีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมายเพียงใดในห้วงจักรวาลและพื้นฟ้า  ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยเหตุที่พวกเขาไม่อาจมองเห็นโลกที่มหัศจรรย์กว่าและน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าซึ่งดำรงอยู่พ้นโลกวัตถุไป ด้วยตาเนื้อของพวกเขาได้  พวกเขาจึงรู้สึกว่าเป็นเรื่องที่ไม่อาจเข้าใจได้เพราะพวกเขาไม่เข้าใจนัยสำคัญของการที่พระเจ้าทรงช่วยมนุษยชาติให้รอดหรือนัยสำคัญแห่งพระราชกิจบริหารจัดการของพระองค์ และไม่เข้าใจว่าแท้จริงแล้วพระเจ้าทรงต้องการมนุษยชาติแบบใด  ใช่มนุษยชาติที่ไม่ได้ถูกซาตานทำให้เสื่อมทรามแต่อย่างใดเหมือนที่อาดัมและเอวาเคยเป็นหรือไม่?  ไม่ใช่!  จุดประสงค์ของการบริหารจัดการของพระเจ้าก็เพื่อที่จะได้รับผู้คนกลุ่มหนึ่งซึ่งนมัสการพระเจ้าและนบนอบพระองค์  แม้ผู้คนเหล่านี้จะถูกซาตานทำให้เสื่อมทรามไปแล้ว แต่พวกเขาก็ไม่ได้มองซาตานเป็นบิดาอีกต่อไป กลับตระหนักรู้ใบหน้าที่ชวนให้สะอิดสะเอียนของซาตานและปฏิเสธซาตาน และพวกเขามาเฉพาะพระพักตร์พระเจ้าเพื่อที่จะยอมรับการพิพากษาและการตีสอนของพระองค์  พวกเขามารู้ความต่างขั้วกันระหว่างสิ่งซึ่งอัปลักษณ์กับสิ่งซึ่งบริสุทธิ์ และมาระลึกรู้ถึงความยิ่งใหญ่ของพระเจ้าและความชั่วของซาตาน  มนุษยชาติเช่นนี้จะไม่รับใช้ซาตาน หรือนมัสการซาตาน หรือจัดแท่นบูชาซาตานอีกต่อไป  นี่เป็นเพราะพวกเขาคือกลุ่มของผู้คนที่ได้รับโดยพระเจ้าอย่างแท้จริง  นี่คือนัยสำคัญของพระราชกิจบริหารจัดการมนุษย์ของพระเจ้า  ระหว่างที่พระราชกิจบริหารจัดการนี้ดำเนินอยู่ มนุษยชาติคือเป้าหมายที่ซาตานจะทำให้เสื่อมทราม และพร้อมกันนั้น มนุษยชาติก็เป็นเป้าหมายที่พระเจ้าจะทรงช่วยให้รอด เป็นผลผลิตที่พระเจ้าและซาตานต่อสู้แย่งชิงกัน  ในขณะที่พระเจ้าทรงพระราชกิจของพระองค์ พระองค์ก็ทรงนำมนุษย์กลับมาจากเงื้อมมือของซาตานทีละขั้นทีละตอน ดังนั้น มนุษย์จึงมาใกล้ชิดพระเจ้ามากขึ้นเรื่อยๆ…

และแล้วก็มาถึงยุคอาณาจักรซึ่งเป็นพระราชกิจในช่วงระยะที่มีความสัมพันธ์กับชีวิตจริงมากขึ้น และกระนั้นก็ยากที่สุดที่มนุษย์จะยอมรับได้ด้วยเช่นกัน  นี่เป็นเพราะว่า ยิ่งมนุษย์ใกล้ชิดพระเจ้ามากขึ้นเท่าไร ไม้เรียวของพระองค์ก็เคลื่อนเข้าใกล้มนุษย์มากขึ้นเท่านั้น และพระพักตร์ของพระเจ้าก็จะเปิดเผยสู่มนุษย์อย่างชัดเจนขึ้นเท่านั้น  ภายหลังการไถ่มวลมนุษย์ มนุษย์กลับสู่ครอบครัวของพระเจ้าอย่างเป็นทางการ  มนุษย์เคยคิดว่าตอนนี้คือเวลาแห่งความชื่นชมยินดี กระนั้นพวกเขาก็ยังต้องอยู่ภายใต้การโจมตีซึ่งๆ หน้าอย่างเต็มที่จากพระเจ้าอยู่ดี ในแบบที่ไม่มีใครเคยสามารถคาดการณ์ล่วงหน้าได้เลย เมื่อผลออกมา  นี่คือการบัพติศมาที่ประชากรของพระเจ้าจำต้อง “ชื่นชม”  ภายใต้การปฏิบัติเช่นนี้ ผู้คนไม่มีทางเลือกใดนอกจากหยุดและคิดคำนึงกับตนเอง “ฉันเป็นลูกแกะซึ่งหลงฝูงมานานหลายปี ที่พระเจ้าทรงใช้จ่ายมากมายเพื่อที่จะซื้อคืนมา แล้วเหตุใดพระเจ้าจึงทรงปฏิบัติกับฉันแบบนี้?  นี่เป็นวิธีที่พระเจ้าจะหัวเราะเยาะฉัน และเปิดเผยฉันอย่างนั้นหรือ?…”  หลังจากประสบการณ์หลายปี การก้าวผ่านความยากลำบากของการถลุงและตีสอน ทำให้มนุษย์คล้ำแดดคล้ำฝน  แม้ว่า “เกียรติ” และ “เรื่องโรแมนติก” ในช่วงเวลาที่ผ่านไปได้สูญสิ้นไปแล้วสำหรับมนุษย์ โดยที่เขาไม่ทันรู้ตัว เขาได้มาเข้าใจหลักธรรมแห่งการประพฤติปฏิบัติของมนุษย์ และเจตนารมณ์อันอุตสาหะที่พระเจ้าทรงมีในการช่วยมนุษยชาติให้รอดเป็นเวลาหลายปี  อย่างช้าๆ มนุษย์เริ่มเกลียดความกักขฬะของตัวเขาเอง  ยากขนาดไหนที่จะทำให้เขาเชื่อง ความเข้าใจผิดทั้งหมดที่เขามีเกี่ยวกับพระเจ้า และข้อเรียกร้องอันมากเกินพอดีที่เขามีต่อพระเจ้า  นาฬิกาไม่อาจเดินย้อนได้  เหตุการณ์ที่ผ่านไปแล้วกลายเป็นความทรงจำที่มนุษย์รู้สึกกลับใจ พระวจนะและความรักอันอ่อนโยนจากพระเจ้ากลายเป็นพลังขับเคลื่อนในชีวิตใหม่ของมนุษย์  บาดแผลของมนุษย์สมานขึ้นวันต่อวัน ร่างกายของเขาเติบโตแข็งแรง และเขาลุกขึ้นยืน และเห็นพระพักตร์ขององค์ผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์… ปรากฏว่า พระองค์ทรงอยู่ข้างกายฉันเสมอ ทรงเฝ้าคุ้มครองฉัน  รอยแย้มสรวลของพระองค์และโฉมพระพักตร์อันงดงามของพระองค์นั้นยังคงชวนหวั่นไหวยิ่งนัก  พระหทัยของพระองค์ยังคงยึดมั่นในความห่วงใยอย่างยิ่งที่มีต่อมนุษยชาติที่พระองค์ทรงสร้างขึ้นมา และพระหัตถ์ของพระองค์ยังคงอบอุ่นและทรงฤทธานุภาพเฉกเช่นที่เป็นมาในคราเริ่มต้น  ราวกับว่า มนุษย์ได้คืนสู่ช่วงเวลาของสวนเอเดน กระนั้นบัดนี้ มนุษย์หาได้ฟังเสียงยั่วยุของพญานาคอีกต่อไปไม่ และไม่ซ่อนเร้นจากพระพักตร์ของพระยาห์เวห์อีกต่อไป  มนุษย์คุกเข่านมัสการเฉพาะพระพักตร์พระเจ้า สบสีพระพักตร์ที่ยิ้มแย้มของพระเจ้า และถวายการพลีอุทิศอันมีค่าสูงสุดแด่พระองค์—โอ!  องค์พระผู้เป็นเจ้าของข้าพระองค์  พระเจ้าของข้าพระองค์!

ความรักและความปรานีของพระเจ้าแผ่ซ่านไปทั่วทุกรายละเอียดทั้งหมดของพระราชกิจแห่งการบริหารจัดการของพระองค์ และโดยไม่สนใจว่า ผู้คนจะสามารถเข้าใจเจตนารมณ์อันอุตสาหะของพระเจ้าหรือไม่ พระองค์ทรงพระราชกิจที่พระองค์ตั้งพระทัยจะสำเร็จลุล่วงด้วยความอุตสาหะที่ไม่ลดละ  ไม่ว่าผู้คนจะเข้าใจการบริหารจัดการของพระเจ้ามากเพียงใด ทุกคนก็สามารถมีประสบการณ์กับความช่วยเหลือและประโยชน์ที่พระราชกิจของพระเจ้านำมาให้มนุษย์ได้  บางที ในวันนี้ เจ้าอาจจะยังไม่รู้สึกถึงความรัก ไม่รู้สึกถึงชีวิตที่พระเจ้าทรงจัดหาให้ แต่ตราบใดที่เจ้าไม่ไปจากพระเจ้า และไม่เลิกล้มความมุ่งมั่นตั้งใจที่จะไล่ตามเสาะหาความจริง ย่อมจะมีสักวันที่พระพักตร์อันยิ้มแย้มของพระเจ้าจะปรากฏแก่เจ้า  เพราะจุดประสงค์แห่งพระราชกิจบริหารจัดการของพระเจ้าคือเพื่อเรียกผู้คนซึ่งอยู่ภายใต้อำนาจของซาตานกลับมา ไม่ใช่เพื่อทอดทิ้งผู้คนที่ถูกซาตานทำให้เสื่อมทรามและต่อต้านพระเจ้า

23 กันยายน ค.ศ. 2005