พระวจนะทรงปรากฏเป็นมนุษย์

สีเข้ม

ธีม

แบบอักษร

ขนาดตัวอักษร

ระยะห่างบรรทัด

ความกว้างของหน้า

ผลลัพธ์ 0 รายการ

ไม่พบผลลัพธ์

เพลงเฉลิมราชอาณาจักร

มหาชนแซ่ซ้องเรา มหาชนสรรเสริญเรา ทุกปากทั้งปวงขนานพระนามพระเจ้าแท้จริงเพียงหนึ่งเดียว ผู้คนทั้งผองแหงนจ้องมองกิจการของเรา ราชอาณาจักรเคลื่อนลงสถิตบนพิภพแห่งมวลมนุษย์ บุคคลของเรานั้นมั่งมีและเอื้ออารี ใครเล่าจะไม่ปีติยินดีกับการนี้ ? ใครเล่าจะไม่เริงระบำเพื่อความชื่นชมยินดี ? โอ้ ไซออน ! ชูธงประจำชัยของเจ้าเพื่อสมโภชเรา ! ขับร้องเพลงฉลองชัยแห่งชัยชนะของเจ้าเพื่อเผยแผ่นามศักดิ์สิทธิ์ของเรา ! ทุกสิ่งสร้างกระทั่งสุดปลายพิภพ ! จงเร่งชำระตัวเจ้าให้สะอาดเพื่อเจ้าอาจได้เป็นเครื่องบูชาแด่เรา ! หมู่ดาราในท้องนภาเบื้องบน ! จงเร่งกลับไปยังตำแหน่งแห่งหนของพวกเจ้าเพื่อแสดงฤทธานุภาพอันทรงอิทธิฤทธิ์ของเราในพื้นฟ้า ! เราสดับซาบซึ้งในน้ำเสียงทั้งหลายของผู้คนบนแผ่นดินโลก ผู้หลั่งรินความรักและความเคารพตราบอสงไขยของพวกเขาให้แก่เรามาในบทเพลง ! ในวันนี้ เมื่อทุกสิ่งสร้างกลับคืนสู่ชีวิต เราจึงลงมายังพิภพของพวกมนุษย์ ณ ช่วงเวลานี้ ณ ช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อนี้ มวลบุปผาล้วนผลิดอกบานสะพรั่งอย่างโกลาหล มวลหมู่สกุณาขับขานพร้อมเพรียงประดุจเสียงเดียว สรรพสิ่งล้วนระริกรัวด้วยความชื่นชมยินดี ! ในเสียงประโคมคารวะแห่งราชอาณาจักร อาณาจักรซาตานพลันโค่นสลาย มีอันบรรลัยไปในเสียงก้องกัมปนาทของเพลงเฉลิมราชอาณาจักร ไม่มีวันผงาดขึ้นมาได้อีกเลย !

ใครเล่าบนแผ่นดินโลกกล้าลุกขึ้นมาต้านทาน ? ขณะที่เราลงมายังแผ่นดินโลก เรานำมาซึ่งการเผาผลาญ นำมาซึ่งความพิโรธ นำมาซึ่งทุกเภทแห่งมหันตภัย อาณาจักรทั้งหลายแห่งแผ่นดินโลก ณ บัดนี้คืออาณาจักรของเรา ! สูงขึ้นไปในนภดล หมู่เมฆอวนระคนและวนป่วนเป็นมวนคลื่น เบื้องล่างนภดลนั้นเล่า ทะเลสาบและลำน้ำพากันถั่งโถมกระเพื่อมพล่านเป็นท่วงทำนองปลุกเร้าอย่างเริงร่ายินดี เหล่าสัตว์ซึ่งกำลังพักผ่อนทยานพรวดออกจากคูหาของพวกมัน และเราปลุกผู้คนทั้งผองให้ตื่นจากความหลับใหล วันซึ่งผู้คนมหาศาลเฝ้ารอคอยได้มาถึงแล้วในที่สุด ! พวกเขาถวายบทเพลงอันไพเราะที่สุดทั้งหลายให้กับเรา !

ณ ช่วงเวลาอันสวยงามนี้ ณ เวลาอันสุขสันต์เบิกบานนี้

คำสรรเสริญกังวานขึ้นทุกแห่งหน ในฟ้าสวรรค์เบื้องบนและแผ่นดินโลกเบื้องล่าง

ใครเล่าจะไม่รู้สึกตื่นเต้นไปกับการนี้ ?

หัวใจของใครกันที่จะไม่สว่างไสว ?

ใครเล่าจะไม่พิลาปร่ำไห้ไปกับฉากนี้ ?

ผืนนภาหาใช่ท้องฟ้าเดิม บัดนี้มันเป็นห้วงเวหาแห่งราชอาณาจักร

แผ่นดินโลกหาใช่พิภพพสุธาที่เคยเป็น บัดนี้มันคือผืนแผ่นดินอันศักดิ์สิทธิ์

หลังพิรุณรุนแรงเคลื่อนผ่านไป

พิภพเดิมอันโสมมก็ถูกทำให้ใหม่อย่างถ้วนทั่วบริบูรณ์

ภูผาทั้งหลายกำลังเปลี่ยนแปลง...ธารน้ำทั้งหลายก็กำลังเปลี่ยนไป...

ผู้คนกำลังเปลี่ยนแปลงเช่นกัน...ทุกสรรพสิ่งกำลังเปลี่ยนไป...

อ้า พวกเจ้าภูผาเงียบงันทั้งหลาย ! จงลุกขึ้นและเริงระบำเพื่อเรา !

อ้า พวกเจ้าธารน้ำสงบนิ่งทั้งหลาย ! จงไหลต่อไปอย่างอิสระ !

พวกเจ้าเหล่ามนุษย์ที่กำลังฝันถึงความฝันทั้งหลาย ! จงปลุกใจตัวพวกเจ้าเองแล้วออกไล่ล่า !

เรามาถึงแล้ว ... เราคือพระราชา...

มวลมนุษยชาติจะเห็นหน้าเราด้วยตาของพวกเขาเอง

จะได้ยินเสียงเราด้วยหูของพวกเขาเอง

จะใช้ชีวิตแห่งอาณาจักรเพื่อพวกเขาเอง...

ช่างหวานเสียจริง ... ช่างไพเราะยิ่งนัก...

ลืมไม่ลง ... เป็นไปไม่ได้ที่จะลืม...

ในการเผาผลาญของความพิโรธแห่งเรา พญานาคใหญ่สีแดงดิ้นทุรน

ในการพิพากษาอันเปี่ยมบารมีของเรา เหล่ามารเผยแสดงรูปทรงแท้จริงของพวกมัน

ด้วยถ้อยคำอันขรึมเข้มของเรา ผู้คนล้วนรู้สึกละอายล้ำลึก

และไม่มีที่ใดให้ซ่อนเร้นกำบังตน

พวกเขาหวนรำพึงถึงอดีต ว่าพวกเขาได้เยาะเย้ยและหัวเราะเยาะเราไว้อย่างไร

ไม่เคยมีแม้สักครั้งที่พวกเขาไม่ได้โอ้อวดตัวเอง

ไม่เคยมีแม้สักครั้งที่พวกเขาไม่ได้ท้าทายเรา

วันนี้ ใครเล่าที่ไม่ร่ำไห้ ? ใครเล่าที่ไม่รู้สึกสำนึกผิด ?

ทั่วทั้งพิภพจักรวาลเต็มไปด้วยการร่ำไห้ ...

เต็มไปด้วยเสียงแห่งความยินดี ... เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ....

ความชื่นบานอันหาใดเปรียบปาน ...ความชื่นบานอันปราศจากอันใดเทียมทัน....

พิรุณหอบเล็กตกเปาะแปะ ...เกล็ดหิมะหนาหนักเผยิบผยาบ....

ภายในผู้คน ความโศกเศร้า และความชื่นบานผสมปนเป ... บ้างก็หัวเราะ ...

บ้างก็ซบสะอื้น ... และบ้างก็รื่นเริง...

ราวกับว่าทุกคนได้ลืมไปแล้ว ...

ว่านี่คือฤดูใบไม้ผลิอันอุดมไปด้วยพิรุณและหมู่เมฆา

ฤดูร้อนแห่งมวลบุปผาที่กำลังผลิดอกบานสะพรั่ง และฤดูใบไม้ร่วงแห่งการเก็บเกี่ยวอันมั่งคั่ง

หรือฤดูหนาวซึ่งเย็นยะเยือกดั่งน้ำค้างแข็งและน้ำแข็ง ช่างไม่มีใครรู้เลย....

ในท้องนภาหมู่เมฆากำลังลอยละล่องไป บนพสุธามหาสมุทรทั้งหลายป่วนปั่น

บรรดาบุตรต่างโบกมือ ... ผู้คนขยับเขยื้อนเท้าในการเริงระบำ....

บรรดาทูตสวรรค์กำลังทำงาน ...บรรดาทูตสวรรค์กำลังเลี้ยงดู....

ผู้คนบนแผ่นดินโลกทุกคนล้วนเร่งร้อนลุกลน และทุกสรรพสิ่งบนแผ่นดินโลกล้วนทบเท่าทวีคูณ

ก่อนหน้า:บทที่ 10

ถัดไป:บทที่ 16

เนื้อหาที่เกี่ยวข้อง