บทที่ 39

ขอให้พวกเราผ่านพ้นพระวจนะของพระเจ้าและพูดถึงเรื่องที่เกี่ยวกับชีวิตของพวกเรากันสักหน่อยเถิด เพื่อที่ชีวิตของพวกเราจะได้เบ่งบานยิ่งขึ้น และพวกเราจะได้ใช้ชีวิตไปตามความหวังของพระเจ้าที่ทรงมีต่อพวกเรา โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ด้วยการมาถึงของวันนี้─ซึ่งเป็นเวลาที่แต่ละคนถูกแบ่งชั้นไปตามประเภทของตน และเป็นเวลาแห่งการตีสอน─มีความจำเป็นมากยิ่งขึ้นที่จะต้องมุ่งความสนใจกับภาพที่ใหญ่ขึ้น และจดจ่อกับ “ผลประโยชน์ส่วนรวม” นี่คือน้ำพระทัยของพระเจ้า และนั่นเป็นสิ่งที่ผู้คนทั้งหมดควรสัมฤทธิ์ผล พวกเราจะไม่มอบถวายตัวของพวกเราเองให้แด่น้ำพระทัยของพระเจ้าในสวรรค์ได้อย่างไร? พระเจ้าทรง “กำหนดหมายเลขให้แก่ผู้คนทุกประเภท ทำเครื่องหมายที่แตกต่างกันบนบุคคลทุกจำพวก เพื่อที่บรรดาบรรพบุรุษของพวกเขาจะสามารถนำทางพวกเขากลับไปยังครอบครัวของพวกเขาได้” ซึ่งแสดงให้เห็นว่าผู้คนได้ถูกแบ่งชั้นไปตามประเภท และผลก็คือ ผู้คนทุกประเภทกำลังเผยรูปร่างที่แท้จริงของตน เช่นนี้เอง มันเป็นธรรมที่จะกล่าวว่าผู้คนจงรักภักดีต่อบรรพบุรุษของพวกเขา ไม่ใช่พระเจ้า อย่างไรก็ตาม ผู้คนทั้งหมดก็กำลังทำการปรนนิบัติพระเจ้าภายใต้การชี้นำของบรรพบุรุษของพวกเขาด้วยเช่นกัน ซึ่งเป็นความน่าอัศจรรย์แห่งพระราชกิจของพระเจ้า ทุกสรรพสิ่งกำลังทำงานปรนนิบัติพระเจ้า และถึงแม้ว่าซาตานจะรบกวนผู้คน พระเจ้าก็ทรงใช้โอกาสนี้ในการดึง “ทรัพยากรในท้องถิ่น” มารับใช้พระองค์ อย่างไรก็ตาม ผู้คนไม่สามารถวินิจฉัยการนี้ได้ ดังที่พระเจ้าตรัสว่า “ด้วยเหตุนี้ เราจึงแบ่งงานอันตรากตรำ และแจกจ่ายความพยายามด้วยเช่นกัน นี่คือส่วนหนึ่งในแผนของเรา และไม่สามารถทำให้หยุดชะงักได้โดยมนุษย์คนใด” ผู้คนไม่สามารถมองเห็นทั้งหมดที่พระเจ้าทรงกำหนดพิจารณาได้ และทั้งหมดที่พระเจ้าทรงปรารถนาที่จะทำให้สำเร็จลุล่วง ก่อนที่พระองค์จะได้ทรงทำมันให้แล้วเสร็จ พวกเขาสามารถมองเห็นมันได้เฉพาะเมื่อพระราชกิจของพระเจ้าได้ครบบริบูรณ์แล้วเท่านั้น หากมองไม่เห็น พวกเขาก็ตาบอดและมองไม่เห็นสิ่งใด

วันนี้ พระเจ้าทรงมีพระราชกิจใหม่ท่ามกลางคริสตจักรทั้งหลาย พระองค์ทรงทำให้ทุกสิ่งทุกอย่างเป็นไปตามครรลองของธรรมชาติ โดยทำให้หน้าที่การงานของมนุษย์เกิดผลอย่างแท้จริง ดังที่พระเจ้าตรัสว่า “เราปกครองทุกสิ่งทุกอย่างท่ามกลางสรรพสิ่ง เราบัญชาทุกสิ่งทุกอย่างท่ามกลางสรรพสิ่ง ทำให้ทั้งหมดที่มีนั้นปฏิบัติตามครรลองแห่งธรรมชาติ และนบนอบต่อบัญชาแห่งธรรมชาติ” เราไม่รู้ว่าพวกเจ้ามีความรู้ความเข้าใจเชิงลึกที่ชาญฉลาดเช่นใดเกี่ยวกับ “การปฏิบัติตามครรลองของธรรมชาติ” ดังนั้น พวกเรามาพูดคุยถึงการนี้กันเถิด นี่คือวิธีที่เรามองเห็นมัน กล่าวคือ เพราะพวกเขาถูกนำกลับบ้านโดยบรรพบุรุษของพวกเขา ผู้คนทุกประเภทต้องออกมาและ “ปฏิบัติ” และเพราะพวกเขากำลังปฏิบัติตามครรลองของธรรมชาติ ซึ่งสิ่งที่เป็นเนื้อในของพวกเขาจึงถูกใช้เพื่อทำให้หน้าที่ดั้งเดิมของพวกเขาเกิดผล ทำให้พวกเขาติดตามการทรงนำของพระวิญญาณบริสุทธิ์ตามแบบแผนนี้ พระราชกิจของพระวิญญาณบริสุทธิ์ได้รับการดำเนินการจนเสร็จสิ้นตามสภาวะภายในของแต่ละบุคคล พูดให้ถูกต้องก็คือ การนี้เรียกว่า “พระเจ้าทรงซักซ้อมทุกสรรพสิ่งเพื่อให้สิ่งเหล่านั้นรับใช้พระองค์” เช่นนั้นแล้ว นี่จึงเชื่อมโยงกับการปฏิบัติตามครรลองแห่งธรรมชาติ ถึงแม้ว่าบุคคลหนึ่งจะมีองค์ประกอบของมารอยู่ภายในตัวพวกเขา พระเจ้าก็จะทรงใช้ประโยชน์จากการนี้ โดยทรงเพิ่มพระราชกิจของพระวิญญาณบริสุทธิ์เข้ากับรากฐานของสิ่งที่อยู่ภายในตัวพวกเขาอย่างเป็นเนื้อในประจำตัว ทำให้พวกเขาพอเพียงที่จะทำการปรนนิบัติพระเจ้า นี่คือทั้งหมดที่เราจะกล่าวถึง “การปฏิบัติตามครรลองแห่งธรรมชาติ”─บางทีพวกเจ้าอาจจะมีคำแนะนำบางอย่างที่สูงส่งกว่า เราหวังว่าเจ้าจะสามารถจัดเตรียมการให้ข้อมูลที่มีค่าได้บ้าง เจ้าจะพูดอะไรเล่า? เจ้าเต็มใจที่จะร่วมมือในการปฏิบัติตามครรลองแห่งธรรมชาติหรือไม่? เจ้าเต็มใจที่จะแบ่งพระราชกิจกับพระเจ้าหรือไม่? เจ้าเคยคิดเกี่ยวกับวิธีที่จะสัมฤทธิ์การนี้หรือไม่? เราหวังว่าผู้คนจะสามารถเข้าใจน้ำพระทัยของพระเจ้า หวังว่าพวกเขาจะสามารถมีใจหนึ่งเดียวในการทำให้พระเจ้าพึงพอพระทัยเพื่อประโยชน์ของอุดมการณ์ที่มีร่วมกัน และสามารถรุดหน้าไปด้วยกันบนถนนสู่ราชอาณาจักร มีความจำเป็นอันใดที่ต้องคิดมโนคติอันหลงผิดที่ไม่จำเป็นขึ้นมา? การดำรงอยู่ของผู้ใดที่ไม่ได้เป็นไปเพื่อประโยชน์ของพระเจ้ามาจนกระทั่งถึงวันนี้? และในเมื่อเป็นเช่นนั้น มีความจำเป็นอันใดสำหรับความเศร้า ความโศกสลด และการทอดถอนใจ? การนี้ไม่มีประโยชน์ต่อผู้ใด ทั้งชีวิตของผู้คนอยู่ในพระหัตถ์ของพระเจ้า และหากไม่ใช่เพื่อปณิธานของพวกเขาเฉพาะพระพักตร์พระเจ้าแล้ว ผู้ใดเล่าจะเต็มใจดำรงชีวิตอยู่อย่างเปล่าประโยชน์ในโลกมนุษย์ที่ว่างเปล่าใบนี้? จะกังวลไปไย? การเร่งรีบเข้ามาและออกไปจากโลกนี้ หากพวกเขาไม่ทำสิ่งใดเพื่อพระเจ้า ทั้งชีวิตของพวกเขาจะไม่สูญเปล่าหรอกหรือ? ต่อให้พระเจ้าไม่ทรงถือว่าการกระทำของเจ้ามีค่าคู่ควรต่อการกล่าวถึง เจ้าจะไม่มอบยิ้มแห่งความอิ่มเอมใจให้กับชั่วขณะแห่งความตายของเจ้าหรือ? เจ้าควรไล่ตามเสาะหาความก้าวหน้าเชิงบวก ไม่ใช่การถดถอยเชิงลบ─นี่ไม่ใช่การปฏิบัติที่ดีกว่าหรอกหรือ? หากการกระทำของเจ้าเป็นไปเพื่อประโยชน์แห่งการทำให้พระเจ้าพึงพอพระทัยล้วนๆ เช่นนั้นแล้ว เจ้าก็จะไม่คิดลบหรือถดถอย ใบหน้าของผู้คนเป็นเหมือนท้องฟ้าที่มืดครึ้ม เพราะมีสิ่งทั้งหลายที่ไม่อาจหยั่งลึกได้ในหัวใจของพวกเขาอยู่เสมอ โดยที่พวกเขาไม่ตระหนักถึงมัน ซึ่งทำให้ปรากฏ “ร่องลึก” มากมายบนใบหน้าของพวกเขาโดยที่พวกเขาไม่รู้ ราวกับก่อเป็นรูปร่างโดยการแตกระแหงของพื้นดิน มันเป็นราวกับว่าพื้นดินกำลังเคลื่อนไหว เป็นเหตุให้ “เนินเขาเล็กๆ” หรือ “แอ่งหลุม” เคลื่อนที่โดยที่ผู้คนไม่ตระหนัก ในการนี้ เรามิได้กำลังเย้ยหยันผู้คน แต่กำลังพูดถึง “ความรู้ทางภูมิศาสตร์”

ถึงแม้ว่าพระเจ้าจะได้ทรงนำผู้คนทั้งปวงเข้าไปสู่การตีสอน แต่พระองค์ไม่ตรัสสิ่งใดถึงการนี้ ในทางกลับกัน พระองค์ทรงจงใจหลีกเลี่ยงหัวข้อนี้และทรงเริ่มต้นหัวข้อใหม่ ซึ่งในแง่หนึ่งนั้นเป็นเพราะพระราชกิจของพระเจ้า และในอีกแง่หนึ่ง เป็นไปเพื่อที่จะทำพระราชกิจขั้นตอนนี้ให้ครบบริบูรณ์ในทันที ไม่มีความจำเป็นต้องตรัสอีกแล้วเพราะจุดมุ่งหมายของพระเจ้าในการดำเนินพระราชกิจขั้นตอนนี้จนเสร็จสิ้นได้สัมฤทธิ์ผลไปนานแล้ว วันนี้ เราไม่รู้ว่าพวกเจ้าได้เห็นวิธีการต่างๆ ในพระราชกิจของพระเจ้ามามากเพียงใด ในจิตสำนึกของเรา เรารู้สึกอยู่เสมอว่าพระราชกิจของพระเจ้านั้นมิได้ถูกแบ่งออกเป็นช่วงระยะและช่วงเวลาอย่างชัดเจนเหมือนที่มันเคยเป็น ในทางกลับกัน แต่ละวันนำมาซึ่งวิธีการของมันเองในการทรงพระราชกิจ ความเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นเกือบทุกสามถึงห้าวัน และแม้กระทั่งในห้าวันอาจจะมีเนื้อหาสองประเภทที่แตกต่างกันในพระราชกิจของพระเจ้า นี่แสดงให้เห็นความเร็วของพระราชกิจของพระเจ้า ก่อนที่ผู้คนจะได้มีเวลาแสดงปฏิกิริยาโต้ตอบและเพ่งดูอย่างใกล้ชิด พระเจ้าก็หายไปโดยปราศจากร่องรอย ด้วยเหตุนี้ พระเจ้าจึงเป็นที่ไม่อาจจับความเข้าใจได้สำหรับผู้คนอยู่เสมอ ซึ่งได้นำให้เกิดความไม่อาจล่วงรู้ได้ของพระราชกิจของพระวิญญาณบริสุทธิ์ เหตุใดพระเจ้าจึงตรัสพระวจนะดังเช่น “และดังนั้นเราจึงได้ไปจากมนุษย์” อยู่เสมอ? ผู้คนอาจจะให้ความสนใจเล็กน้อยต่อพระวจนะเหล่านี้ แต่พวกเขาไม่เข้าใจความหมายของพระวจนะเหล่านี้ ตอนนี้เล่าเป็นอย่างไร เจ้าเข้าใจหรือไม่? ไม่ต้องประหลาดใจเลยที่ผู้คนไม่มีการจับความเข้าใจในการทรงสถิตของพระวิญญาณบริสุทธิ์ การสำรวจค้นพระเจ้าของพวกเขานั้นอยู่ภายใต้แสงจันทร์สลัวอยู่เสมอ−การนี้แท้จริงทั้งสิ้น−และมันเป็นราวกับว่าพระเจ้าทรงจงใจหยอกล้อมนุษย์ ทำให้ผู้คนทั้งปวงทะนงตัว จนพวกเขารู้สึกมึนงงและสับสน พวกเขาแทบไม่รู้ว่าพวกเขากำลังทำอะไร มันเป็นราวกับว่าพวกเขากำลังฝันไป และทันทีที่พวกเขาตื่นขึ้น พวกเขาก็ไม่รู้ว่าได้เกิดอะไรขึ้น ทั้งหมดที่จำเป็นก็คือพระวจนะธรรมดาบางคำจากพระเจ้าเพื่อทิ้งให้ผู้คนทำอะไรไม่ถูก เช่นนั้นแล้ว ก็ไม่น่าประหลาดใจเลยที่พระเจ้าตรัสว่า “วันนี้ เราโยนผู้คนทั้งหมดเข้าไปใน “เตาไฟใหญ่” เพื่อรับการถลุง เรายืนเฝ้ามองอย่างตั้งใจบนที่สูงในขณะที่ผู้คนเผาไหม้อยู่ในไฟ และเมื่อถูกบังคับด้วยเปลวเพลิง ผู้คนก็เสนอข้อเท็จจริงออกมา” ท่ามกลางพระวจนะที่เปลี่ยนแปลงตลอดของพระเจ้า ผู้คนไม่มีแนวคิดว่าจะทำสิ่งใด ในข้อเท็จจริง การตีสอนได้เริ่มต้นมานานแล้วดังเช่นที่พระเจ้าตรัส และเพราะผู้คนไม่ได้ตระหนักถึงการนี้ พวกเขาจึงรู้ก็ต่อเมื่อพระเจ้าตรัสอย่างแจ่มแจ้งยิ่งนักเท่านั้น พวกเขาให้ความสนใจก็ต่อเมื่อหลังจากพระเจ้าได้ตรัสบอกพวกเขาแล้วเท่านั้น อาจกล่าวได้ว่าผู้คนเริ่มที่จะศึกษาการตีสอนก็เฉพาะตอนนี้ที่พระราชกิจของพระเจ้าได้มีการดำเนินการมาจนถึงจุดนี้แล้วเท่านั้น มันเป็นเหมือนกับเมื่อผู้คนได้กลายมาตระหนักรู้ถึงระเบิดปรมาณู−แต่เพราะยังไม่ถึงเวลา ผู้คนจึงไม่ใส่ใจ มีเพียงเมื่อใครบางคนเริ่มสร้างขึ้นลูกหนึ่งเท่านั้นผู้คนจึงเริ่มให้ความสนใจ มีเพียงเมื่อระเบิดปรมาณูปรากฏออกมาเท่านั้น ผู้คนจึงเข้าใจมันมากขึ้น มีเพียงเมื่อพระเจ้าตรัสว่าพระองค์จะโยนมนุษย์เข้าไปในเตาไฟเท่านั้นผู้คนจึงกลายมาตระหนักรู้เล็กน้อย หากพระเจ้ามิได้ตรัส ก็คงจะไม่มีผู้ใดรู้−มิใช่เช่นนั้นหรือ? ดังนั้น พระเจ้าจึงตรัสว่า “ผู้คนจึงเข้าสู่เตาไฟโดยไม่รู้ตัว ราวกับว่าพวกเขาถูกดึงเข้าไปด้วยเชือก ราวกับว่าพวกเขาได้กลายเป็นมึนชาไปแล้ว” เหตุใดจึงไม่วิเคราะห์การนี้ กล่าวคือ เมื่อผู้คนนำเสนอข้อเท็จจริงออกมา มันเป็นเวลาที่พระเจ้าตรัสว่าการตีสอนได้เริ่มขึ้นแล้ว หรือก่อนเวลาที่พระเจ้าตรัสว่าการตีสอนได้เริ่มขึ้นแล้วกันแน่? จากการนี้สามารถเห็นได้ว่า ก่อนหน้าที่พระเจ้าได้ตรัสถึงการตีสอน ผู้คนได้เริ่มสารภาพ ซึ่งแสดงให้เห็นว่าการตีสอนได้เริ่มขึ้นก่อนที่พระเจ้าจะได้ตรัสถึงมัน−นี่ไม่ใช่ข้อเท็จจริงหรอกหรือ?

ก่อนหน้า: บทที่ 38

ถัดไป: บทที่ 40

พระเจ้าได้เสด็จมาอย่างลับๆ ก่อนความวิบัติอันใหญ่หลวงและได้ทรงสร้างกลุ่มผู้มีชัยชนะขึ้นแล้ว จากนั้น พระเจ้าจะทรงปรากฏอย่างเปิดเผยและทรงให้รางวัลคนดีและลงโทษคนชั่ว คุณต้องการต้อนรับองค์พระผู้เป็นเจ้าและให้พระเจ้าช่วยให้รอดก่อนความวิบัติอันใหญ่หลวงหรือไม่? อย่าลังเลที่จะติดต่อเราตอนนี้เพื่อหาวิธี
ติดต่อเราผ่าน Messenger
ติดต่อเราผ่าน Line

เนื้อหาที่เกี่ยวข้อง

เส้นทาง… (3)

ในชีวิตของเรา เรายินดีเสมอที่ได้มอบความคิดจิตใจและร่างกายของเราแด่พระเจ้าทั้งหมดทั้งสิ้น เมื่อถึงตอนนั้นเท่านั้น...

การยกระดับขีดความสามารถเป็นไปเพื่อการได้รับความรอดของพระเจ้า

การยกระดับขีดความสามารถของผู้คนหมายถึงการกำหนดให้พวกเจ้าปรับปรุงสมรรถนะในการเข้าใจของเจ้า เพื่อให้เจ้าสามารถเข้าใจพระวจนะของพระเจ้า...

การตั้งค่า

  • ข้อความ
  • ธีม

สีเข้ม

ธีม

แบบอักษร

ขนาดตัวอักษร

ระยะห่างบรรทัด

ระยะห่างบรรทัด

ความกว้างของหน้า

เนื้อหา

ค้นหา

  • ค้นหาข้อความนี้
  • ค้นหาในหนังสือนี้