พระวจนะทรงปรากฏเป็นมนุษย์

สีเข้ม

ธีม

แบบอักษร

ขนาดตัวอักษร

ระยะห่างบรรทัด

ความกว้างของหน้า

ผลลัพธ์ 0 รายการ

ไม่พบผลลัพธ์

ภาคผนวก: บทที่ 2

เมื่อผู้คนมองดูพระเจ้าผู้ทรงภาคชีวิตจริง เมื่อพวกเขาดำรงชีวิตของพวกเขาด้วยตนเองกับพระเจ้าพระองค์เอง เดินเคียงข้างกันกับพระเจ้าพระองค์เอง และพักอาศัยอยู่กับพระเจ้าพระองค์เอง พวกเขาก็ได้วางความอยากรู้อยากเห็นที่ได้อยู่ในหัวใจพวกเขาเป็นเวลาหลายปีแล้วเอาไว้ก่อน ความรู้เรื่องพระเจ้าที่ได้พูดถึงก่อนหน้านี้เป็นเพียงขั้นตอนแรกเท่านั้น ถึงแม้ว่าผู้คนมีความรู้เรื่องพระเจ้า แต่ก็ยังคงมีข้อกังขาฝังแน่นมากมายในหัวใจของพวกเขา กล่าวคือ พระเจ้าได้ทรงมาจากที่ใด? พระเจ้าเสวยไหม? พระเจ้าทรงแตกต่างเป็นอันมากจากผู้คนธรรมดาไหม? สำหรับพระเจ้าแล้ว การจัดการกับผู้คนทั้งหมดเป็นสิ่งง่ายดาย เป็นเพียงกิจที่เรียบง่ายอย่างสุดขั้วเท่านั้นหรือ? ทั้งหมดที่ตรัสจากพระโอษฐ์ของพระเจ้าเป็นความล้ำลึกแห่งสวรรค์หรือ? ทั้งหมดที่พระองค์ตรัสสูงส่งกว่าสิ่งทั้งหลายที่สิ่งมีชีวิตที่ทรงสร้างทั้งหมดพูดไหม? ความสว่างฉายออกจากพระเนตรของพระเจ้าหรือไม่? และอื่นๆ อีกมากมาย...นี่คือทั้งหมดที่มโนคติที่หลงผิดของผู้คนสามารถทำได้ สิ่งเหล่านี้คือสิ่งที่พวกเจ้าควรเข้าใจและเข้าสู่ก่อนสิ่งอื่นๆ ทั้งหมด ในมโนคติที่หลงผิดของผู้คน พระเจ้าผู้ทรงจุติเป็นมนุษย์ยังคงเป็นพระเจ้าที่คลุมเครือ หากไม่ผ่านทางความรู้ที่สัมพันธ์กับชีวิตจริง ผู้คนก็คงจะไม่มีวันสามารถเข้าใจเราได้ และก็คงจะไม่มีวันมองดูกิจการของเราในประสบการณ์ของพวกเขา มันเป็นเพียงเพราะเราได้กลายเป็นเนื้อหนังเท่านั้นนั่นเองที่ผู้คน “ไม่สามารถจับความเข้าใจ” ในเจตจำนงของเรา หากเราไม่ได้กลายเป็นเนื้อหนัง และยังคงอยู่ในฟ้าสวรรค์ ยังคงอยู่ในอาณาจักรฝ่ายวิญญาณ เช่นนั้นแล้วผู้คนก็คงจะ “รู้จัก” เรา พวกเขาคงจะกราบไหว้และนมัสการเรา และพูดคุยถึง “ความรู้” เรื่องเราของพวกเขาโดยผ่านทางประสบการณ์ของพวกเขา—แต่สิ่งใดจะเป็นประโยชน์ของความรู้เช่นนี้? สิ่งใดจะเป็นคุณค่าของมันในฐานะจุดอ้างอิง? ความรู้ที่มาจากมโนคติที่หลงผิดของผู้คนจะสามารถเป็นจริงได้หรือ? เราไม่ต้องการความรู้ที่มาจากสมองของผู้คน—เราต้องการความรู้ที่สัมพันธ์กับชีวิตจริง

เจตจำนงของเราถูกเปิดเผยท่ามกลางพวกเจ้าตลอดเวลา และก็มีความกระจ่างและความรู้แจ้งของเราตลอดเวลา เมื่อเรากระทำการโดยตรงในเทวสภาพ มันจะไม่ถูกกรองผ่านทางสมอง และไม่มีความจำเป็นที่จะเติม “เครื่องปรุงรส”—มันคือการกระทำโดยตรงของเทวสภาพ ผู้คนสามารถทำสิ่งใดได้บ้าง? ทุกสิ่งทุกอย่างตั้งแต่เวลาแห่งการสร้างโลกจนกระทั่งวันนี้ไม่ได้ถูกเราดำเนินการจนเสร็จสิ้นด้วยตัวของเราเองหรือ? ในอดีต เราได้พูดคุยถึงพระวิญญาณที่เข้มข้นขึ้นเจ็ดเท่า แต่ไม่มีผู้ใดสามารถเข้าใจเนื้อแท้ของพระองค์ได้—แม้เมื่อพวกเขาได้ตระหนักรู้ถึงมัน พวกเขาก็ไม่ได้สามารถเข้าใจอย่างครบบริบูรณ์ เมื่อเราทำงานในสภาวะความเป็นมนุษย์ซึ่งถูกปกครองโดยเทวสภาพ เพราะงานนี้ถูกดำเนินการจนเสร็จสิ้นในรูปการณ์แวดล้อมที่ผู้คนเชื่อว่าไม่เหนือธรรมชาติแต่เป็นปกติ มันจึงถูกอ้างอิงถึงในฐานะพระราชกิจของพระวิญญาณบริสุทธิ์ เมื่อเราทำงานโดยตรงในเทวสภาพ เพราะเราไม่ถูกจำกัดควบคุมโดยมโนคติที่หลงผิดของผู้คน และเพราะเราไม่อยู่ภายใต้ขีดจำกัดของ “สิ่งเหนือธรรมชาติ” เช่นที่มันดำรงอยู่ภายในมโนคติที่หลงผิดของพวกเขา งานนี้จึงมีผลทันที มันไปที่หัวใจของเรื่อง และมันตัดตรงเข้าสู่ประเด็น ผลก็คือขั้นตอนนี้ของพระราชกิจจึงบริสุทธิ์ขึ้น มันเร็วขึ้นเป็นสองเท่า ความเข้าใจของผู้คนเร่งความเร็วขึ้น และคำพูดของเราเพิ่มขึ้น ทำให้ผู้คนทั้งหมดรีบเร่งเพื่อตามให้ทัน เพราะผลกระทบแตกต่างกัน เพราะวิถีทาง ธรรมชาติ และเนื้อหาสาระของงานของเราไม่เหมือนกัน—และยิ่งไปกว่านั้น เพราะเราได้เริ่มทำงานอย่างเป็นทางการในเนื้อหนัง ในทรรศนะของสิ่งที่ได้กล่าวไปก่อนหน้า ขั้นตอนนี้ของพระราชกิจจึงถูกอ้างอิงถึงในฐานะ “พระราชกิจของพระวิญญาณที่เข้มข้นขึ้นเจ็ดเท่า” มันไม่ใช่บางสิ่งที่เป็นนามธรรม หลังการพัฒนาในวิถีทางที่เราใช้ทำงานในพวกเจ้า และหลังจากการมาถึงของราชอาณาจักร พระวิญญาณที่เข้มข้นขึ้นเจ็ดเท่าก็เริ่มทรงพระราชกิจ และพระราชกิจนี้ยิ่งลึกขึ้นและเข้มข้นขึ้นอย่างสม่ำเสมอ เมื่อผู้คนทั้งหมดมองดูพระเจ้าและพวกเขาทั้งหมดมองเห็นว่าพระวิญญาณแห่งพระเจ้าทรงอยู่ท่ามกลางมนุษย์ นัยสำคัญเต็มเปี่ยมของการจุติเป็นมนุษย์ของเราก็ถูกทำให้ชัดเจน ไม่มีความจำเป็นที่จะสรุปความ—ผู้คนรู้เรื่องนี้โดยธรรมชาติอยู่แล้ว

เมื่อพิจารณาด้านต่างๆ มากมาย—วิธีการที่เราใช้ทำงาน ขั้นตอนทั้งหลายของงานของเรา น้ำเสียงของคำพูดของเราในวันนี้ และอื่นๆ—เฉพาะสิ่งที่มาจากปากของเราตอนนี้เท่านั้นคือ “พระดำรัสของพระวิญญาณทั้งเจ็ด” ในความหมายที่แท้จริง แม้ว่าเราได้พูดอีกด้วยในอดีต นั่นได้เป็นในระหว่างช่วงระยะของการสร้างคริสตจักร มันได้เป็นเหมือนบทนำและสารบัญในนวนิยาย—มันไม่ได้มีเนื้อหาสาระ เฉพาะถ้อยคำของวันนี้เท่านั้นที่สามารถถูกเรียกว่าพระดำรัสของพระวิญญาณทั้งเจ็ดในแง่ของเนื้อหาสาระที่แท้จริงของพระดำรัสเหล่านั้น “พระดำรัสของพระวิญญาณทั้งเจ็ด” อ้างอิงถึงพระดำรัสที่มาจากพระบัลลังก์ กล่าวคือพระดำรัสเหล่านั้นถูกดำรัสโดยตรงในเทวสภาพ ชั่วขณะที่ถ้อยคำของเราได้หันไปเปิดเผยความล้ำลึกแห่งฟ้าสวรรค์ได้เป็นชั่วขณะที่เราได้พูดโดยตรงในเทวสภาพ กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ เราได้เปิดเผยความล้ำลึกและรูปการณ์แวดล้อมทั้งหมดของอาณาจักรฝ่ายวิญญาณโดยตรง โดยไม่ถูกจำกัดควบคุมโดยสภาวะความเป็นมนุษย์ เหตุใดเราจึงพูดว่าเมื่อก่อนเราได้อยู่ภายใต้ขีดจำกัดของสภาวะความเป็นมนุษย์? การนี้พึงต้องมีคำอธิบาย ในสายตาของผู้คน ไม่มีผู้ใดสามารถเปิดเผยความล้ำลึกแห่งฟ้าสวรรค์ได้ หากไม่ใช่เพราะพระเจ้าพระองค์เองแล้วไซร้ก็ไม่มีผู้ใดบนแผ่นดินโลกจะสามารถรู้ถึงความล้ำลึกเหล่านี้ได้ ด้วยเหตุนั้นเราจึงระบุจัดการกับมโนคติที่หลงผิดของผู้คนและพูดว่าเหตุผลที่เราไม่ได้เปิดเผยความล้ำลึกใดๆ ในอดีตเป็นเพราะเราได้อยู่ภายใต้ขีดจำกัดของสภาวะความเป็นมนุษย์ อย่างไรก็ตาม โดยเฉพาะเจาะจงยิ่งขึ้นแล้ว นี่ไม่ใช่เช่นนั้น กล่าวคือ เนื้อหาสาระของคำพูดของเราแตกต่างกันเช่นที่งานของเราแตกต่างกัน และด้วยเหตุนั้น เมื่อเราได้เริ่มปฏิบัติพันธกิจของเราในเทวสภาพ เราก็ได้เปิดเผยความล้ำลึก ในอดีตเราต้องทำงานในรูปการณ์แวดล้อมที่ผู้คนทั้งหมดมีทรรศนะว่าเป็นปกติ และคำพูดที่เราได้พูดสามารถได้รับการสัมฤทธิ์ผลในมโนคติของผู้คน เมื่อเราได้เริ่มเปิดเผยความล้ำลึก ไม่ได้มีสักหนึ่งความล้ำลึกที่สามารถบรรลุได้โดยมโนคติที่หลงผิดของผู้คน—พวกมันไม่ได้เหมือนการคิดของมนุษย์เลย ดังนั้นเราจึงได้เริ่มหันไปพูดในเทวสภาพอย่างเป็นทางการ และเหล่านี้ได้เป็นพระดำรัสของพระวิญญาณทั้งเจ็ดในความหมายที่แท้จริง แม้ว่าพระวจนะแห่งอดีตได้เป็นพระดำรัสจากพระบัลลังก์ พระวจนะเหล่านั้นได้ถูกตรัสบนพื้นฐานของสิ่งที่ผู้คนสามารถบรรลุได้ และด้วยเหตุนั้นจึงไม่ได้ถูกดำรัสโดยตรงในเทวสภาพ—ผลก็คือเหล่านั้นไม่ได้เป็นพระดำรัสของพระวิญญาณทั้งเจ็ดในความหมายที่แท้จริง

ก่อนหน้า:บทที่ 10

ถัดไป:บทที่ 1

เนื้อหาที่เกี่ยวข้อง

  • เส้นทาง… (6)

    พวกเราถูกนำพามาสู่ปัจจุบันนี้ได้ ก็เพราะพระราชกิจของพระเจ้า และดังนั้นเอง พวกเราจึงเป็นผู้รอดในแผนการบริหารจัดการของพระเจ้า ที่พวกเรายังคงอยู่ทุกวัน…

  • การปฏิบัติ (8)

    พวกเจ้ายังคงไม่เข้าใจมุมมองอันหลากหลายของความจริง และยังคงมีข้อผิดพลาดและการเบี่ยงเบนมากมายในการฝึกฝนปฏิบัติของเจ้า ในหลาย ๆ ด้าน เจ้าใช้ชีวิตไปตามคว…

  • พระเจ้าและมนุษย์จะเข้าสู่การหยุดพักด้วยกัน

    ในปฐมกาล พระเจ้าทรงอยู่ในการหยุดพัก ไม่มีมนุษย์หรือสิ่งอื่นใดบนแผ่นดินโลกในเวลานั้นเลย และพระเจ้ายังไม่ได้ทรงดำเนินพระราชกิจใดๆ เลย พระองค์ทรงเริ่มต้น…

  • วิธีรู้จักความเป็นจริง

    พระเจ้าทรงเป็นพระเจ้าผู้ทรงสัมพันธ์กับชีวิตจริง พระวจนะทั้งหมดที่พระองค์ตรัสล้วนสัมพันธ์กับชีวิตจริง และความจริงทั้งหมดที่พระองค์ทรงแสดงออกล้วนสัมพัน…